4 lipca 1937 roku polska ewangelicka parafia w Gdyni odprawiła pierwsze nabożeństwo we wnętrzu Kaplicy Domu Marynarza Szwedzkiego przy ulicy Jana z Kolna 25. Przyszli przedstawiciele władz miasta — naczelnik Wydziału Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego, wiceprezes Sądu Okręgowego, delegacja parafian z Tczewa. Wnętrze kaplicy przybrano zielenią. Jak wyjaśniał potem „Przegląd Ewangelicki": zieleń udzieloną łaskawie przez Komisariat Rządu. Gospodarzem kaplicy był Daniel Cederberg, duszpasterz portowy z Królestwa Szwecji.1
✦ ✦ ✦Urodził się 10 marca 1908 roku w Malmö, w rodzinie mistrza budowlanego. Po studiach teologicznych w Lund, w 1932 roku przyjął ordynację w katedrze w Uppsali i trafił do Gdyni — do obsługi kaplicy szwedzkiej, która działała tu już od 1930 roku.
Nim Cederberg objął placówkę, kapelania działała przy pl. Kaszubskim 3. Potem wyrosła nowa siedziba — Dom Marynarza Szwedzkiego. Komitet budowy tworzyli konsul generalny Szwecji inżynier Napoleon Korzón, dyrektor Michał Freydberg i sam Cederberg. Projekt architektoniczny wykonał Stanisław Płoski z Warszawy; malarstwo — Witold Mars i Stanisław Teisseyre ze Lwowa. Uroczystego poświęcenia 9 czerwca 1936 roku dokonał prymas Szwecji, arcybiskup Erling Eidem. Wśród polskich gości był Komisarz Rządu Franciszek Sokół, dowódca Obrony Wybrzeża komandor Stefan Frankowski i wiceprezes Sądu Okręgowego Leon Kryczyński — działacz muzułmański ze starej polskiej rodziny tatarskiej.1
✦ ✦ ✦Gdy Szwedzi otworzyli kaplicę dla nabożeństw polskich, obu młodych gdyńskich pastorów połączyła nić sympatii. Kahané napisał o Cederbergu okolicznościowy artykuł na łamach „Przeglądu Ewangelickiego". Cederberg chętnie gościł polskich parafian w swojej kaplicy, a sam uczestniczył w liturgii podczas pierwszego polskiego nabożeństwa. W grudniu 1937 roku Kahané wziął udział w szwedzkich obchodach Dnia świętej Łucji; tydzień później szwedzka delegacja pojawiła się na polskiej uroczystości gwiazdkowej. Kahané zapisał się na kurs języka szwedzkiego — trudny, jak twierdził — i przyjął zaproszenie na cykl prelekcji w Szwecji.1
W sierpniu 1937 roku Kahané poprowadził specjalne nabożeństwo inaugurujące wielki XXI Międzynarodowy Kongres Przeciwalkoholowy w Warszawie. W październiku, z okazji Dnia Oszczędności, wygłosił kazanie w kaplicy — po którym zorganizował zebranie Koła Polek-Ewangeliczek z udziałem inspektora PKO i naczelnika poczty. Nauki były praktyczne i miały podwójny cel.1
Nabożeństwo 16 czerwca 1938 roku — osiemdziesiąte urodziny króla Szwecji Gustawa V — odprawiono wspólnie, przy pełnej frekwencji. 24 lipca kaplicę przybraną barwami narodowymi Rumunii wypełniło nabożeństwo żałobne za duszę zmarłej królowej Marii, z udziałem honorowego konsula Rumunii, a obok niego — przedstawicieli zboru szwedzkiego z duszpasterzem.1
✦ ✦ ✦Na przełomie września i października 1938 roku zebranie i uroczyste nabożeństwo uczczono zajęcie Zaolzia przez wojska polskie. Przemawiał Adolf Zwijas — gdyńszczanin z tamtych stron. Atmosfera w mieście była gorąca, pewność siebie duża. W listopadzie 1938 roku zatwierdzono plany budowy polskiego kościoła ewangelickiego. Teren ogrodzono. Zaczęły napływać dary z całej Polski.
Oba zbory pożegnały rok 1938 wspólnie — 6 grudnia odbyło się wspólne zebranie, 13 grudnia połączone obchody Dnia świętej Łucji. Był to ostatni grudniowy rok spokoju.1
✦ ✦ ✦29 stycznia 1939 roku zbór gdyński pożegnał Daniela Cederberga, wracającego do ojczyzny. W tym samym dniu odbyła się smutna międzynarodowa uroczystość — pogrzeb zmarłego w Gdyni estońskiego marynarza Friedricha Bülowa, na cmentarzu polskiego zboru, z udziałem załogi statku i obu duchownych szwedzkich.2
Cederberg wrócił do Szwecji, ale nie wrócił do spokojnego życia. Od 1939 roku był proboszczem w Uppäkrze koło Lund. W czasie II wojny światowej otworzył dom dla uchodźców z Europy Wschodniej. W 1943 roku, jako delegat Kościoła Szwecji, asystował przy otwarciu grobów masowych ofiar represji stalinowskich w Winnicy na Ukrainie — przy tej okazji odwiedził Warszawę i Gdynię, zbierając informacje o sytuacji w okupowanej Polsce.2
Po wojnie, w 1945 roku, wrócił do Gdyni. W latach 1946–1948 koordynował akcję pomocy ewangelikom polskim — szczególnie na Mazurach. Przez ponad dekadę działał w ramach szwedzkiej sekcji Światowej Federacji Luterańskiej. W 1961–1962 roku służył jako kapelan marynarzy w Szczecinie. W 1968 roku władze PRL wtoczyły przeciwko niemu proces, oskarżając go o szpiegostwo i nielegalną działalność charytatywną na rzecz Kirchendienst Ost — zarzuty sfabrykowane. Choroba pogłębiła się. Zmarł 3 lipca 1969 roku w Lund.2