Zakon krzyżacki przy pierwszej lokacji wsi, 6 lipca 1356 roku, próbował nadać jej zgermanizowaną nazwę Rosenberg — ale nie miał z tym szczęścia, podobnie jak z samym osadnictwem.1 Komtur gdański Sweder von Bollandt wydał Rozłazino na prawie chełmińskim; sołtysami zostali Richard i Sulke, a system kościelny ufundowano od razu, przeznaczając cztery łany na plebanię (Wedem). Wieś jednak nie prosperowała: około 1400 roku zamiast pięćdziesięciu łanów miała tylko czterdzieści jeden, a w 1437 roku — ledwie dwanaście. Mieszkańcy sami tłumaczyli niepowodzenie tym, że przy lekkiej glebie mniejszy nadział nie wystarczał, więc w 1438 roku przeliczono wieś z łanów na włóki podwójne. „Stanęli przed nami mieszkańcy wsi Rozłazino — głosi dokument — i przedłożyli, jak wieś z dnia na dzień podupada i niszczeje".
Najważniejsza dla nas jest jednak przynależność kościelna.2 Kościół w Rozłazinie należał do **diecezji kamieńskiej** w Pomorzu — i dlatego przed Reformacją nie figuruje wśród kościołów biskupstwa włocławskiego (leslawskiego), do którego należał prawy brzeg Łeby. To parafia „z drugiego brzegu". Że istniała dawno, dowodzi zachowany z 1414 roku akt pojednania między tutejszym proboszczem a jego bratem; przy odnowieniu przywileju plebanię wymierzono na dwie wolne włóki, czyli cztery łany chełmińskie.
✦ ✦ ✦Reformacja rozlała się nad Rozłazinem bardzo wcześnie.3 Już w 1571 roku gminę wizytował generalny superintendent Stummelius — i parafianie dostali od niego ostre napomnienie za gusła, rozpustę, czary i inne wykroczenia. Gdyby upomnienia z ambony i na osobności nie pomogły, nazwiska niepoprawnych miały być zgłaszane generalnemu superintendentowi, „a gdy doniesie się o nich Jego Książęcej Mości, Jego Mość weźmie to surowo, aby inni nabrali wstrętu". To rzadkie, dosadne spojrzenie na dyscyplinę kościelną na pograniczu — luterańska parafia, w której pastor zmagał się jeszcze z całym dawnym światem ludowych przesądów. Ewangelicki system parafialny obejmował w 1637 roku czternaście miejscowości.
I tu, jak na prawym brzegu, przyszedł rok 1641.3 Wskutek kontrreformacji kościoły patronatu krajowego zwrócono katolikom, a dotychczasowy ewangelicki proboszcz, Jakob Grulicke, musiał ustąpić do Zinzelitz. Katolicki kościół — odłączony od wygasłej diecezji kamieńskiej i przypisany do włocławskiej — początkowo wcielono do parafii lęborskiej, ale długo duszpasterzowali go cystersi z Oliwy (w 1738 roku Edmund Schlesinger). Według wizytacji z 1683 roku był już tak zrujnowany, że pozostały zeń tylko ruiny i nie można było odprawiać nabożeństw; czasem głoszono jeszcze kazanie pod wieżą. Parafian wezwano, by złożyli się na odbudowę.
✦ ✦ ✦Dzisiejszy kościół zbudowano w latach 1840–1841 i poświęcono w październiku 1841 roku.4 Do 1864 roku był filią Lęborka, a samodzielną parafią stał się dopiero na mocy aktu erekcyjnego z 28 listopada 1864 roku. Przechował jednak rzecz starszą niż wszystkie te przewroty: stary dzwon z wyraźnymi gotyckimi minuskułami, czytanymi od prawej do lewej, z napisem — „Hulf Got weys was weyr beginne das ys eyn gut ende gewynne". Po polsku: „Pomóż, Boże — [obyśmy wiedzieli] co zaczynamy, by to dobry koniec zyskało".
Historia Rozłazina jest lustrzanym odbiciem parafii prawego brzegu.4 Ta sama Reformacja, ta sama kontrreformacja roku 1641 — tyle że pod innym biskupem i w innej diecezji, kamieńskiej, która zresztą już wówczas nie istniała. Dzwon, starszy od wszystkich tych zwrotów i kontrzwrotów, wciąż prosi Boga o dobre zakończenie. I po trzech wiekach samych początków parafia, którą kontrreformacja odebrała, doczekała się w końcu własnego kościoła i własnego pastora.