Spowiedź i Klucze

Luter zachował spowiedź — ale jako dobrowolne, ewangeliczne pocieszenie sumienia, nie obowiązek liczenia grzechów. „Klucze” (Mt 16,19; J 20,23) to władza Kościoła do ogłaszania przebaczenia w imię Chrystusa. Forma luterańska: spowiedź ogólna w nabożeństwie („Spowiedź powszechna”) ALBO osobista u księdza — zwłaszcza w ciężkiej chwili sumienia. Z absolucji nikt nie wychodzi z „pokutą” w postaci dzieł — wychodzi z słowem przebaczenia, tak realnym jak woda chrztu.

1. 1. Czym jest moc kluczy?

   Jest to szczególna władza, którą Chrystus dał swemu Kościołowi na ziemi, aby pokutującym grzesznikom odpuszczać grzechy, a niepokutujących, dopóki się nie nawrócą, w grzechach zatrzymywać.

   Słowo Boże

   Gdzie to jest napisane? Tak mówi św. Jan w 20. rozdziale, ewangelista: „Tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego. Którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane” (J 20,22-23).

2. 2. Co to jest spowiedź?

   Spowiedź obejmuje dwie sprawy: po pierwsze — że wyznajemy grzechy; po drugie — że przyjmujemy absolucję, czyli odpuszczenie od spowiednika, jako od Boga samego, i ani w to nie wątpimy, lecz mocno wierzymy, że nasze grzechy są przezeń odpuszczone przed Bogiem w niebie.

3. 3. Jakie grzechy mamy wyznawać?

   Przed Bogiem mamy się przyznawać do winy za wszystkie grzechy, także te, których nie znamy — tak jak czynimy w „Ojcze nasz”. Ale przy spowiedzi prywatnej u spowiednika mamy wyznawać tylko te grzechy, które znamy i czujemy w sercu.

4. 4. Co to jest absolucja?

   Spowiednik mówi: „Z rozkazu Pana naszego Jezusa Chrystusa odpuszczam ci grzechy twoje w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen”. Te słowa są dla wierzącego serca tak pewne, jakby Sam Chrystus stał i mówił.