Kadyny — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Kadyny, po niemiecku Cadinen, leżały w powiecie elbląskim, nad Zalewem Wiślanym, dwie i pół mili od Elbląga, w okolicy, którą Słownik geograficzny nazwał bardzo uroczą. Kadyny były dobrami rycerskimi; na zalesionym wzgórzu stały ruiny klasztoru bernardynów, ufundowanego w 1683 roku przez ówczesnego właściciela Teodora von Schliewena i zniesionego przez rząd pruski w 1826 roku. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje tu 157 mieszkańców: 59 luteranów, 2 reformowanych i 96 katolików, a jako parafię luterańską podaje Lenzen, czyli Łęcze. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku majątek rycerski *Cadinen* liczył 267 mieszkańców, w tym 116 ewangelików i 151 katolików. Stały w nim 24 budynki mieszkalne. Ewangelicy należeli do parafii w Łęczu; katolicy — do parafii w Tolkmicku; miejscowość miała własny okręg szkolny. Słownik geograficzny naliczył tu 136 katolików i 57 ewangelików. W spisie powszechnym z 1 grudnia 1885 roku naliczono 256 mieszkańców, wśród nich 140 ewangelików, 115 katolików i jednego innego chrześcijanina. Własnego kościoła wtedy nie mieli: ewangelicy z Kadyn należeli do parafii w Łęczu, katolicy — do parafii w Tolkmicku. Cmentarz ewangelicki leży około 400 metrów od środka wsi, przy dawnej drodze polnej zwanej Drogą Kościelną, na odcinku Traktu Tolkmickiego między Łęczem a dobrami kadyńskimi; ewidencja datuje go na około 1920 rok. Na tej samej działce stał kościół ewangelicki zwany Świątynią Pokoju — po nim zostały fun…