Dziedzictwo › Katalog › Będziechowo

Cmentarz · powiat słupski

Będziechowo — cmentarz ewangelicki

niem. Bandsechow

Rodzaj
cmentarz poewangelicki
Nazwa niemiecka
Bandsechow
Miejscowość
Będziechowo, gm. Główczyce
Dawny powiat
Landkreis Stolp (Regierungsbezirk Köslin, Provinz Pommern)
Powiat dziś
słupski
Po 1945
zdewastowany
Dziś
cmentarz poewangelicki (zaniedbany)
Wycinek niemieckiej mapy topograficznej 1:25 000
Okolica na dawnej mapie — położenie samego obiektu jest przybliżone. Niemiecka mapa topograficzna 1:25 000 z lat około 1900–1940 (Messtischblatt; Mapster / Archiwum Map WIG).

Cmentarz w Będziechowie, do 1945 roku Bandsechow, leży w północnej części wsi. Cmentarz leży na skraju dawnego parku przypałacowego von Massowów. Zostały po nim fragmenty kamiennych murów kaplicy cmentarnej i graniczne umocnienia wzdłuż parkowej alejki. Cały teren jest wyniesiony i wzmocniony kamiennym murem oporowym, a ruiny kaplicy — na rzucie wydłużonego prostokąta — przylegają do niego bezpośrednio. Sama powierzchnia cmentarza została wyrównana i nie ma na niej ani jednego nagrobka. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2024–2027 wymienia cmentarz w ewidencji konserwatorskiej jako cmentarz ewangelicki z lat 70. XIX wieku.

Będziechowo było wsią i majątkiem rycerskim (Dorf und Rittergut) w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze, z własnym urzędem stanu cywilnego. Od 1767 roku przez blisko dwieście lat wieś należała do rodu von Massow. Ewald von Massow, ostatni właściciel, gospodarował na około 570 hektarach i zmarł w obozie internowania w Kołobrzegu 6 października 1945 roku. Wieś liczyła 137 mieszkańców w 1910 roku i 305 w 1939.

Karl-Heinz Pagel podaje, że wszyscy mieszkańcy wsi byli ewangelikami; własnego kościoła we wsi nie było. Wieś należała pierwotnie do parafii w Gardnie Wielkiej (Groß Garde), a pod koniec XIX wieku przeszła do nowej parafii w Żelkowie (Wendisch Silkow, w latach 1937–1945 Schwerinshöhe), w okręgu synodalnym Słupsk-Stare Miasto Kościoła unii staropruskiej. W opisie Müllera parafia w Żelkowie obejmowała prócz Będziechowa Choćmirowo (Alt Gutzmerow) i Choćmirówko (Neu Gutzmerow), Żoruchowo (Sorchow) oraz majątek Zgojewo (Schojow), a wszystkie te dobra i gminy należały wcześniej do Gardny Wielkiej.

W 1891 roku utworzono w Żelkowie wikariat parafialny, a 31 marca 1899 roku zniesiono połączenie parafialne gmin kościelnych Gardna Wielka i Żelkowo oraz erygowano w Żelkowie samodzielne probostwo, wolne od patronatu. Katolicy należeli do parafii świętego Ottona w Słupsku (stan z 1932 roku).

Pagel podaje, że 9 marca 1945 roku Armia Czerwona zajęła Będziechowo bez walki. Pod koniec czerwca tego roku Polacy wysiedlili mieszkańców. W kartotece pomorskich wysiedlonych odnotowano później 119 dawnych mieszkańców w Republice Federalnej Niemiec i 131 w NRD. Straty wojenne i związane z wysiedleniem według Pagla to 16 poległych, 11 zmarłych cywilów i 12 zaginionych. Nauczycielem był w latach 1920–1945 Paul Tuschy.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Gmina Główczyce — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 70; E. Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, Stettin 1912, hasło Wendisch-Silkow, s. 515; K.-H. Pagel, „Der Landkreis Stolp in Pommern”, Lubeka 1989, s. 384–386; Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs, t. 1, 1912, s. 105; Gminny Program Opieki nad Zabytkami Gminy Główczyce na lata 2024–2027 (uchwała nr XVII/137/25 z 28 sierpnia 2025 roku).

Położenie: 54,5877° N, 17,2902° E — pomorskie Pokaż w atlasie →

⚠ Pinezka wskazuje miejscowość, nie sam obiekt — położenie przybliżone. (według danych OpenStreetMap)

Źródła

  1. Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie)
  2. Gmina Główczyce — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim
  3. E. Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, Stettin 1912, hasło Wendisch-Silkow, s. 515

Metryczka

Identyfikator w atlasie
CM-0781
Stan weryfikacji
sprawdzony w źródłach
Pewność ustaleń
wysoka
Opis powstał z kwerendy źródłowej dla atlasu dziedzictwa ewangelickiego Pomorza. Zawiera wyłącznie fakty potwierdzone w wymienionych źródłach; szczegóły niepewne oznaczono [?]. Uwagi i sprostowania: lukasz@plexisystem.pl.