Białogarda — dawny kościół ewangelicki (ob. św. Jana Chrzciciela)

Białogarda (niem. Belgard an der Leba) to jedna z najstarszych wsi dawnego powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.), wzmiankowana już w 1209 r. jako ośrodek kasztelanii. Zluteranizowana wraz z całym Pomorzem, do 1893 r. należała do ewangelickiej parafii Garzigar (Garczegorze), po czym utworzono samodzielną parafię Belgard-Labehn (Białogarda-Łebień) w okręgu kościelnym Lauenburg, licząca w 1940 r. ponad 3200 wiernych. We wsi stał własny kościół ewangelicki - neogotycka świątynia wzniesiona w 1890 r.

na fundamentach starszej budowli (wieża i absyda ukończone w 1902 r.). W 1939 r. wieś liczyła 331 mieszkańców. Po 1945 r. kościół przejęli katolicy; rzymskokatolicką parafię św. Jana Chrzciciela erygowano 1 czerwca 1951 r. (diecezja pelplińska, dekanat łebski). Zachowały się także grodzisko (kopiec Racibora) i nieczynny młyn wodny.