Bolesławice — cmentarz poewangelicki

Bolesławice (niem. Ulrichsfelde, nazwa poświadczona 1780) — wieś kolonizacyjna założona w XVIII w. w Kreis Stolp na Pomorzu Zachodnim, regionie od XVI w. luterańskim. Mieszkańcy byli ewangelikami i należeli do parafii w Kobylnicy (Zemmen), do kościoła zamkowego i okręgu kościelnego Stolp. We wsi nie było własnego kościoła ani kaplicy — funkcjonował jedynie cmentarz ewangelicki na południowy wschód od zabudowań (ok.

2170 m², 35×62 m, orientacja NW–SE), obwiedziony bukami i dębami. Czynny co najmniej na początku XX w.: zachowały się żeliwny krzyż z 1910 r., fragmenty lastriko i betonowy obrys grobu; czytelne pochówki Alberta Krause (zm. 1910) i Albertine Schulz (zm. 1915). W nocy z 7 na 8 marca 1945 r. wieś zajęła Armia Czerwona; ludność niemiecką wysiedlono. Dziś cmentarz nieczynny, zaniedbany, z reliktami nagrobków w starodrzewie.