Bruskowo Wielkie — dawny kościół ewangelicki (Groß Brüskow)

Neoromański kościół w Bruskowie Wielkim (Groß Brüskow) ewangelicy wznieśli w 1863 roku na miejscu starszej świątyni, której drewnianego poprzednika poświadczają zapiski już z 1490 roku. Tutejsza parafia luterańska należała do diecezji Słupsk Miasto i obejmowała Bruskowo Małe i Wielkie oraz Wierzbięcin, a filię miała w Swołowie; jeszcze w 1940 roku liczyła 1238 zborowników, a do 1945 roku niemal cała wieś (97,9 procent mieszkańców) była ewangelicka.

Świątynia kryła cenne pamiątki: dwa dzwony – jeden z herbem zakonu krzyżackiego i wizerunkiem Chrystusa, drugi z 1594 roku – oraz witraż z herbem biskupa kamieńskiego, księcia Ernesta Bogusława von Croy; po wojnie starszy dzwon trafił wraz z wysiedlonymi parafianami do nadreńskiego Friexheim. Z Bruskowa wywodził się także Peter Laurentius Wockenfuss (1675–1721), barokowy kantor i kompozytor, syn miejscowego luterańskiego proboszcza. Po 1945 roku kościół przejęli katolicy, nadając mu wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i usuwając charakterystyczne dla zborów protestanckich empory; w miejscu dawnego cmentarza ewangelickiego urządzono lapidarium ocalałych nagrobków.