Chmieleniec — drugie stanowisko cmentarne

Przy ścieżce rowerowej między Chmieleńcem a Strzebielinem stoi pojedyncza mogiła: drewniany krzyż i obramowanie z desek, pomalowane na jasnoszaro, zastawione zniczami i sztucznymi kwiatami. Marek Drzewiecki, który wskazał położenie mogiły, usłyszał od miejscowego leśniczego, że pochowano w niej młodą kobietę, we wsi nieznaną. Z relacji leśniczego Drzewiecki zapisał, że kobieta uciekała przed wojenną zawieruchą i zginęła zastrzelona przez żołnierzy radzieckich, a mieszkańcy pochowali ją w miejscu śmierci. Oni też dbają o grób do dziś; prawdopodobnie opiekuje się nim także syn zmarłej, mieszkający w Niemczech.

W 1784 roku Chmieleniec był siedzibą szlachecką półtorej mili na wschód-północny wschód od Lęborka, nad strumieniem wpadającym do Łeby. Obok folwarku mieszkało czterech półchłopów i sześciu zagrodników; był młyn wodny, karczma, kuźnia, cegielnia i garncarnia, a na polach sześć folwarków: Philippinenbruch, Leopoldshof, Peterhof, Charlottenhof, Antonenhof i Langenstück — razem 18 dymów, wśród znacznych dąbrów.

Wieś „hält sich jetzt zu der Dzintelitzschen Kirche, war aber ehemals zu Bresen eingepfarret” — trzymała się wtedy kościoła w Dzięcielcu, choć dawniej należała do parafii w Brzeźnie Lęborskim.

Cmentarz ewangelicki Chmieleńca to miejsce osobne. W wojewódzkiej ewidencji zabytków cmentarz umieszczono na północny wschód od wsi, na skraju lasu przy nowym cmentarzu katolickim.

Źródła: M. Drzewiecki, „Cmentarze Ziemi Lęborskiej”, hasło „NN — Chmieleniec”, wraz ze zbiorem położeń cmentarzy; wojewódzka ewidencja zabytków, gmina Łęczyce, pozycja 22; L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 1067–1068.