Choćmirówko — cmentarz ewangelicki

Cmentarz poewangelicki w Choćmirówku — do 1945 roku Neu Gutzmerow — założono na południowy zachód od miejscowości, po południowej stronie drogi głównej biegnącej ku Żelkowu. Gminna ewidencja zabytków Główczyc datuje go na początek XX wieku. Dziś jest to obiekt niemal całkowicie zatarty: gdy Henryk Grecki sporządzał kartę ewidencyjną, zastał wypalony starodrzew i pnie po granicznych nasadzeniach. Z kamieni nagrobnych nie było śladu. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego stwierdza wprost, że nie zachowały się tu żadne cechy pozwalające określić charakter dawnego zagospodarowania.

W 1784 roku Choćmirówko liczyło dziesięć dymów i leżało w synodzie słupskim.

Osada leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej na Pomorzu, i nie miała własnego kościoła. Należała do ewangelickiej parafii w Gardnie Wielkiej, po niemiecku Groß Garde, a od 1899 roku do nowo usamodzielnionej parafii w Żelkowie, po niemiecku Wendisch Silkow. W okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto Kościoła unii staropruskiej znajdowała się parafia w Żelkowie. Żelkowo przemianowano na Schwerinshöhe, według Pagla w 1937 roku. Tamtejszy granitowy kościół poświęcono w 1879 roku; po 1945 roku przejęli go katolicy; dziś nosi wezwanie świętego Antoniego.

Po 1945 roku ludność ewangelicką wysiedlono.

Źródła: wojewódzka i gminna ewidencja zabytków; karty ewidencyjne Narodowego Instytutu Dziedzictwa; K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 73; K.-H. Pagel, „Der Landkreis Stolp in Pommern”, Lubeka 1989, hasła Neu Gutzmerow i Schwerinshöhe; L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 972.