Czarnoszyce — cmentarz poewangelicki

Czarnoszyce (niem. Bergelau; przed 1772 Czarnice, od nazwiska szlacheckiej rodziny Czarnickich) — kaszubska wieś dawnego starostwa człuchowskiego Rzeczypospolitej, po I rozbiorze (1772) w pruskim Kreis Schlochau (Prusy Zachodnie). W latach 1920–1938 należała do Grenzmark Posen-Westpreußen (rej. Piła/Schneidemühl), a od 1938 do prowincji Pomorze (rej. Koszalin/Köslin).

W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała tuż przy granicy polsko-niemieckiej — działał tu niemiecki punkt celny (Zollamt) z mieszkaniami celników, czynny do 1 IX 1939. Zachował się cmentarz ewangelicki (nagrobki, krzyże) — świadectwo miejscowej gminy ewangelickiej, zapewne niemieckich osadników i urzędników granicznych. Nie odnotowano własnego kościoła ani kaplicy ewangelickiej; obiekt to sam cmentarz. Około 1700 r. wieś liczyła ~50 mieszkańców w pięciu ubogich rodzinach szlacheckich, działał młyn (Johan Remus). Przynależności parafialnej [?] nie ustalono.