Dąbrówno — cmentarz ewangelicki

Cmentarze w Dąbrównie były dwa; na żadnym nie przetrwały inskrypcje. Pierwszy leży na południowy wschód od wsi, przy drodze gruntowej wśród pól uprawnych; rozplanowano go na planie zbliżonym do kwadratu, tuż przy krawędzi drogi. Z dawnego zagospodarowania został starodrzew dębowy i lipowy na granicy południowej i zachodniej.

Drugi cmentarz założono na wschód od zabudowań. Dawniej dochodziło się do niego drogą polną od południowego wschodu, dziś od północy, bo dokoła są uprawy rolne. Ma plan prostokąta; z pomników zachował się kamienny krzyż z zatartą inskrypcją. Granicę południową znaczą nieliczne świerki, a północną zwarte nasadzenia dębowe, których monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego nie odnotowuje przy żadnej innej nekropolii tego powiatu.

Dąbrówno, do 1945 roku Schöneichen, w starszych zapisach Damerow i Dumbrowe, było wsią ewangelicką w powiecie słupskim, w okręgu urzędowym Grąbkowo, w rejencji koszalińskiej. Założono je w 1784 roku jako osadę kolonizacyjną na gruntach wydzielonych z Grąbkowa.

Własnego kościoła wieś nie miała i należała do parafii ewangelickiej w Łupawie, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto; kościół parafialny w Łupawie jest dziś rzymskokatolicki, pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujmuje Dąbrówno jako obwód dworski o 162 mieszkańcach — 161 ewangelikach i jednym katoliku — z urzędem stanu cywilnego i okręgiem urzędowym w Grąbkowie. W 1925 roku mieszkał tu jeden katolik, a w 1939 roku wieś liczyła 410 osób w 78 gospodarstwach.

9 marca 1945 roku wieś zajęto bez walki, od lipca tego roku gospodarstwa przejmowali polscy osadnicy, a ludność niemiecką wysiedlono; wtedy też nadano miejscowości dzisiejszą nazwę. Dąbrówno należy dziś do parafii katolickiej w Łupawie, w diecezji pelplińskiej.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Gmina Potęgowo — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 146; Karl-Heinz Pagel, „Der Landkreis Stolp in Pommern”, Lubeka 1989, hasło Schöneichen.