Darnowo — cmentarz ewangelicki

Cmentarz ewangelicki w Darnowie (do 1945 roku Börnen) leżał przy szosie do Broczyny, wśród pól uprawnych i łąk. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego opisuje go jako założenie na planie prostokąta, z budynkiem kaplicy usytuowanym centralnie przy północnej granicy, od strony drogi. Dziś nie ma po nim śladu: teren zalesiono, kaplica i pomniki nagrobne zniknęły, starodrzew usunięto. W latach osiemdziesiątych XX wieku, przy pracach ewidencyjnych prowadzonych na zlecenie słupskiego Biura Badań i Dokumentacji Zabytków, natrafiono tu na kamienny krzyż z fragmentami inskrypcji ułożonej z przestrzennych żeliwnych liter. Monografia nazywa to rzadkością: większość takich napisów wtedy nie istniała.

Wieś leżała w dawnym powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, i wchodziła w skład lenna rodu Zitzewitz. W 1818 roku mieszkało tu 48 osób, w latach 1910–1925 od około 190 do 204. Mieszkańcy byli w większości ewangelikami i należeli do parafii ewangelickiej w Dretyniu, po niemiecku Treten; nieliczni katolicy — do parafii w Miastku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał tu 245 ewangelików. W Dretyniu mieściły się także urząd stanu cywilnego i siedziba okręgu administracyjnego, któremu wieś podlegała. Własnego kościoła Darnowo nie miało.

Na początku marca 1945 roku miejscowość zajęła Armia Czerwona; ludność niemiecką wysiedlono, a wieś przeszła do Polski.

Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Darnowo, po niemiecku Börnen — wieś chłopska należąca do majątku Broczyna — było przypisane do kościoła w Broczynie (Brotzen), filii Dretynia, w synodzie sławieńskim.

Źródła: L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pommern”, cz. II, t. 2, Stettin 1784, s. 786; Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Gmina Kępice — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, 2013, s. 102 (hasło Darnowo); pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku.