Gdańsk — dawny kościół ewangelicki św. Barbary (ob. rzymskokatolicki)

Kościół św. Barbary przy Długich Ogrodach (niem. Langgarten) wyrósł z kaplicy szpitala dla zakaźnie chorych, założonego w 1387 poza murami miasta. Świątynię wzmiankowano w 1407; w 1456 podniesiono ją do rangi jednego z sześciu gdańskich kościołów parafialnych. Zasadniczą, halową bryłę uzyskała w latach 1485–1489, a nawy boczne dobudowano w latach 1726–1728. Od czasu reformacji (ok.

1557) do 1945 była luterańskim (ewangelicko-augsburskim) kościołem parafialnym; od 1814 znów siedzibą samodzielnej parafii ewangelickiej dzielnicy Langgarten. W 1945 spłonęła i uległa zniszczeniu w ok. 60% — jedna z najciężej dotkniętych świątyń Gdańska. Odbudowę rozpoczęto w 1956, wieżę z hełmem wzniesiono w latach 1970–1972, całość ukończono w 1974. Obiekt przejął Kościół rzymskokatolicki (1959), a parafię katolicką erygowano w 1968. Dziś jest czynnym kościołem rzymskokatolickim.