Klęcino — cmentarz ewangelicki

Cmentarz w Klęcinie, założony pod koniec XIX wieku, to duże założenie na rzucie prostokąta, rozpoznawalne z daleka dzięki zachowanym świerkowym nasadzeniom granicznym. Gminna ewidencja zabytków umieszcza go przy parku pałacowym, opracowanie dawnych cmentarzy powiatu — na północ od zabudowań wsi, wśród pól uprawnych. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2024–2027 wymienia go w ewidencji konserwatorskiej jako cmentarz ewangelicki z końca XIX wieku. U wejścia stoją typowe ceglane słupki furty i bramy, przekryte stożkowymi czapkami; w słupkach bramy tkwią żeliwne trzpienie zawiasów. W obrębie cmentarza teren oczyszczono niemal doszczętnie z pomników: udokumentowano na nim jeden fragment kamienia nagrobnego i jeden kamienny postument pod krzyż albo pionową płytę z inskrypcją.

Okolica należała do obszaru osadnictwa Słowińców, luterańskiej grupy słowiańskiej spod Główczyc, Smołdzina i Gardny, gdzie w XIX wieku głoszono kazania po kaszubsku. Klęcino miało kaszubską nazwę Kńcino. Wobeser w 1779 roku, przytaczany przez Tetznera, wymienia je wśród wsi parafii główczyckiej, w których ludność kaszubska mieszała się z niemiecką w niewielkim stopniu — obok Ciemna, Izbicy, Skórzyna, Rowienia (Rowen), Rumska, Szczypkowic, Warblina, Wielkiej Wsi, Rzuszcza i Wykosowa (Vixow).

Klęcino, do 1945 roku Klenzin (w 1784 roku zapisane jako Kletzin), leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, około 26 kilometrów na północny wschód od Słupska. Był to majątek rodu von Lettow z dworem z XVII wieku, rozebranym po wojnie. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Klęcino miało nauczyciela (Schulmeister). W 1784 roku Klęcino liczyło 21 dymów. Przed 1821 rokiem mieszkały tu 204 osoby, a 17 maja 1939 roku — 426.

Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku liczył wieś i majątek osobno: w gminie wiejskiej mieszkało 185 ewangelików, bez katolików, w obwodzie dworskim — 134 ewangelików i dwóch katolików. W 1938 roku majątek należał do hrabiny L. von Krockow. Według Pagla kościoła we wsi nie było, była jednoklasowa szkoła i cmentarz, a wszyscy mieszkańcy byli ewangelikami i należeli do parafii w Główczycach, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto.

Wojska radzieckie weszły do Klęcina bez walki 9 marca 1945 roku. Według Pagla po nich zjawili się Polacy, którzy siłą zajęli domy i gospodarstwa, a całą ludność wsi wysiedlili. Dzisiejsi mieszkańcy należą do rzymskokatolickiej parafii świętych Piotra i Pawła w Główczycach.

Karl-Heinz Pagel podaje nazwiska i liczby. W szkole w 1931 roku uczył Barz, ostatnim nauczycielem był Wilhelm Buth. Straty wojenne i związane z wysiedleniem to 17 poległych, 6 zmarłych cywilów i 21 zaginionych. Według tego samego autora kartoteka odnalazła później 213 dawnych mieszkańców w RFN i 128 w NRD.

Źródła: L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pommern”, cz. II, t. 2, Stettin 1784, s. 974; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; A. Świetlicka, E. Wisławska, Słownik historyczny miast i wsi województwa słupskiego. Przewodnik bibliograficzny, Słupsk 1998; Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 80; K.-H. Pagel, „Der Landkreis Stolp in Pommern”, Lubeka 1989, hasło Klenzin; F. Tetzner, „Die Slowinzen und Lebakaschuben”, Berlin 1899; Verzeichnis der evangelischen Pfarrstellen, Kirchen und Kapellen, der Kirchenpatrone sowie der im Amt befindlichen evangelischen Geistlichen der Provinz Pommern — urzędowy wykaz parafii, kościołów i kaplic prowincji Pomorze, oprac. A. Bretschneider, wyd. 4, Stettin 1924; Gminny Program Opieki nad Zabytkami Gminy Główczyce na lata 2024–2027 (uchwała nr XVII/137/25 z 28 sierpnia 2025 roku); L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 974.