Kochanowo — cmentarz ewangelicki

Zachowanym śladem dawnych właścicieli Kochanowa jest niewielki cmentarz rodowy w lesie na północ od dworu. Najstarszy czytelny nagrobek nosi datę 1936 roku, a wśród pochowanych jest Emil Koch.

Kochanowo, po niemiecku Platenrode, powstało jako majątek wydzielony z dóbr kębłowskich (Kamlau) umową notarialną z 18 maja 1855 roku oraz umowami sądowymi z lat 1860 i 1864. W 1857 roku powstał z niego osobny obwód dworski Platenrode z Nowym Platenrode i młynem kębłowskim, liczący 2000 mórg, w rękach Fritza von Bernutha. Murowany dwór wzniesiono w 1888 roku. Do 1920 roku wieś należała do powiatu wejherowskiego (Kreis Neustadt in Westpreußen) w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie; ewangelicy podlegali parafii w Bolszewie (Bohlschau), katolicy parafii w Luzinie. W spisie z 1885 roku Platenrode nie ma osobnej pozycji; te same parafie podano tam dla dóbr kębłowskich (Kamlau).

W 1891 roku właścicielką Kochanowa (Platenrode, 539 hektarów) była Johanna Schröder. W 1903 roku majątek należał do Johanny Schröder, a dzierżawili go bracia Hermann i Alex von Hertell. W 1909 i 1912 roku księgi majątków ziemskich podają jako właściciela doktora Edgara Schwarzenbergera z Sopotu. W późniejszych latach majątek przeszedł na Emila Kocha. Koch zginął w 1924 roku — zaczadził się, gasząc pożar własnego dworu. Magdalena Koch z domu Zils przejęła wtedy majątek.

W 1935 roku 220 hektarów majątku Magdaleny Koch wpisano do wykazu ziemi przeznaczonej do przymusowego wykupu. W 1936 roku dobra rozparcelowano; dwór jest dziś własnością gminy.

Almanach parafii Prus Zachodnich z 1913 roku liczy tę miejscowość razem z Kamlau w parafii Bolszewo (Bohlschau) i podaje łącznie 93 ewangelików.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Sołectwo Kochanowo — Gmina Luzino; F. Schultz, „Geschichte der Kreise Neustadt und Putzig”, Danzig 1907, s. 449–450 oraz zestawienie zmian z 1857 roku; Gemeindelexikon für das Königreich Preußen, Prowincja Prusy Zachodnie, spis powszechny z 1885 roku, powiat Neustadt, strona 60, pozycja 69 (Kamlau); Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. XI: Województwo pomorskie, Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 1926 (spis z 30 IX 1921); „Handbuch des Grundbesitzes in Westpreussen”, Danzig 1891, s. 166; Wykaz imienny nieruchomości ziemskich przeznaczonych do przymusowego wykupu, Dz.U. 1935 nr 9 poz. 48, pozycja 48; „Güter-Adressbuch für die Provinz Westpreußen”, 1903, s. 52–53; „Handbuch des Grundbesitzes in Westpreussen”, 1909, s. 100; Niekammer, „Güter-Adressbuch” (Westpreußen), 1912, s. 70–71 [pełne dane bibliograficzne do uzupełnienia, w dowodach są tylko skróty W03, H09, N12]; „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 38.