Korzybie — cmentarz ewangelicki

Cmentarz w Korzybiu leży przy drodze do Barcina i jest czynny do dziś jako komunalny. Jego kształt zmienił się z czasem: cmentarz, pierwotnie zbliżony do trójkąta, powiększono o kolejne kwatery i o teren, na którym stanął kościół. Z dawnego zagospodarowania zostały świerkowe nasadzenia wzdłuż granicy wschodniej, nieliczne przy zachodniej oraz kilka rzędów z pozostałościami pomników w części północno-wschodniej. Kaplica cmentarna z przełomu XIX i XX wieku stoi obok współczesnego kościoła; monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego zastrzega, że nie wiadomo, czy mieściła się pierwotnie w granicach cmentarza, bo źródła kartograficzne tego nie potwierdzają. W bezpośrednim sąsiedztwie zachowała się kwatera rodziny Zirbel z pochówkami z lat trzydziestych XX wieku.

Korzybie, do 1945 roku Zollbrück, leżało w powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej. Osada rozwinęła się po 1871 roku wokół węzła kolejowego. Własnego kościoła nie miała: należała do parafii w Barcinie, po niemiecku Bartin, w pomorskiej prowincji Kościoła unii staropruskiej.

Po wysiedleniu ludności niemieckiej w 1945 roku wieś przejęli polscy osadnicy katoliccy; wzniesiono kościół filialny pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej, należący do parafii w Barcinie, w dekanacie Polanów diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Dziś Korzybie leży w gminie Kępice, w powiecie słupskim.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Gmina Kępice — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim (serwis cmentarze.slupsk.pl); Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 104.