Kwakowo — dawny kościół ewangelicki (Quackenburg)

Kościół w Kwakowie (niem. Quackenburg, gm. Kobylnica, pow. słupski) sięga rodowodem średniowiecza — dokument odnaleziony w 1615 r. w gałce wieży wskazywał na rok 1208, a samą świątynię poświadczono w 1508 r. i wizytowano w 1539 r., gdy Reformacja zdążyła już ogarnąć tutejszą parafię. Pierwotny, gotycki murowany kościół z czasem okazał się zbyt ciasny, więc w 1863 r. go rozebrano i z licznych na tym terenie głazów narzutowych wzniesiono większą, neogotycką budowlę, ukończoną w 1865 r., zachowując dawną wieżę.

Parafia była rozległa i ludna — w 1932 r. liczyła około 3350 ewangelików, a do 1945 r. wszyscy mieszkańcy Kwakowa byli luteranami; działało tu również przyparafialne Towarzystwo Chóralne „Eintracht”, założone w 1913 r. Po przejęciu świątyni przez katolików w latach 1959–1960 usunięto boczne empory ewangelickie i ustawiono neogotycki ołtarz maryjny, jednak ze starego wyposażenia ocalały m.in. dziewiętnastowieczna ambona i chrzcielnica, prospekt organowy, tylna empora oraz osiemnastowieczne malowidło ze sceną narodzenia Chrystusa na drewnianym stropie. Dziś jest to rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Ostatnim niemieckim proboszczem był ks. Max Lechner, który po krótkiej deportacji wrócił jesienią 1945 r. i ostatecznie został wydalony z kraju przez milicję 7 listopada 1946 r.