Lepno — cmentarz ewangelicki

Lepno, po niemiecku Löpen, leży w gminie Rychliki. Wieś pojawia się w dokumentach w 1350 roku jako osada pruska na dziesięciu włókach, pod pierwotną nazwą Lepen. W 1785 roku wieś liczyła dziewięć dymów. W 1858 roku mieszkało w niej 261 osób w 25 gospodarstwach, a w latach 1937–1939 — 248. Do dziś przetrwał niszczejący ceglany wiatrak z połowy XIX wieku, z obrotową drewnianą wieżą; jego ostatnim właścicielem był Gustav Ritzki.

Przed 1945 rokiem Lepno należało do prowincji Prusy Wschodnie i do powiatu morąskiego (Kreis Mohrungen) — tak podają encyklopedia Warmii i Mazur, opracowania niemieckie powołujące się na wykaz obwodów urzędowych oraz leksykon Meyersa. Od 1874 roku wieś leżała w obwodzie urzędowym Sassen. Ewangelicy z Lepna mieli według tych samych opracowań należeć do parafii w Jarnołtowie (Groß Arnsdorf), w okręgu superintendentury w Zalewie i diecezji morąskiej Kościoła Unii Staropruskiej.

Cmentarz założono w 1870 roku, przy drodze z Lepna do Drulit. Wpisano go do rejestru zabytków pod numerem A-4528, decyzją z 26 czerwca 2009 roku.

Na cmentarzu stoi pomnik poległych w pierwszej wojnie światowej: kamienny cokół z gzymsem i pilastrami, na licu płycina z datami 1914 i 1918 rozdzielonymi krzyżem żelaznym, a pod nią wykuta lista nazwisk. Pomnik znajduje się pod starym drzewem, wśród wysokiej trawy, a na jego podstawie stoją znicze.

Almanach parafii Prus Wschodnich z 1912 roku zalicza tę miejscowość do parafii Groß Arnsdorf, liczącej 2400 dusz.

Źródła: rejestr zabytków nieruchomych województwa warmińsko-mazurskiego, Narodowy Instytut Dziedzictwa, stan na 30 czerwca 2026 roku; encyklopedia Warmii i Mazur (encyklopedia.warmia.mazury.pl), hasło „Lepno”; dokumentacja fotograficzna cmentarza z 16 sierpnia 2014 roku w zbiorach Wikimedia Commons; Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs, t. 2, s. 95, hasło „Löpen”; „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Wschodnich 1912, s. 30.