Poganice — cmentarz ewangelicki

Cmentarz w Poganicach założono na południowy wschód od zabudowań, w niewielkim wówczas kompleksie leśnym. W otoczeniu lasu leży do dziś. Śladów ogrodzenia ani nasadzeń granicznych nie ma, a nieliczne fragmenty kamiennych pomników nie pozwalają odtworzyć pierwotnego rozplanowania. Teren jest przejrzysty i ślady nagrobków dają się odnaleźć, choć wszystkie zostały przemieszczone.

W 1784 roku Poganice nad Łupawą liczyły 15 dymów i miały nauczyciela. Granicę z Gluschen ustaliła ugoda zawarta na samej granicy w 1546 roku, potwierdzona recesem z 27 sierpnia 1590 roku.

Poganice, po niemiecku Poganitz, leżą nad Łupawą; przed 1945 rokiem należały do powiatu słupskiego (Kreis Stolp) w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Majątek szlachecki wzmiankowany jest od 1457 roku. W tym roku Eryk, król Danii, Szwecji i Norwegii, a zarazem książę pomorski, nadał rodowi von Grumbkow lenna Grumbkow, Runow, Zechlin i Poganice. Przez dziedziczenie cztery dobra przeszły na Klausa von Massow, który w 1529 roku sprzedał Grumbkow i Zechlin Michaelowi von Boehn.

Wieś rozłożyła się wzdłuż rzeki, a od połowy XVIII wieku należała do rodziny Rieck-Eggbert.

Własnego kościoła Poganice nie miały i należały do parafii w Łupawie, w kościelnym okręgu staromiejskim Słupska, a po zjednoczeniu luteranów i reformowanych — w Kościele unijnym. Miały własny cmentarz. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku podaje dla Poganic 925,8 hektara, dwie osady, trzynaście zamieszkanych domów mieszkalnych i jeden inny budynek mieszkalny, 34 gospodarstwa domowe oraz 222 osoby obecne, w tym 108 mężczyzn i 114 kobiet.

Spis nie notuje katolików, innych chrześcijan ani żadnego Żyda; urząd stanu cywilnego i obwód urzędowy mieściły się w Grumbkow. Spis z 1 grudnia 1905 roku podaje 228 mieszkańców, wszystkich ewangelików, w tym 227 mówiących po niemiecku i jednego mówiącego innym językiem.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 157; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; Gemeindelexikon für das Königreich Preußen, Provinz Pommern, na podstawie spisu powszechnego z 2 grudnia 1895 roku, Kreis Stolp, s. 182–183, poz. 272; Gemeindelexikon für das Königreich Preussen, Heft IV: Provinz Pommern, spis powszechny z 1 grudnia 1905 roku; E. Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, cz. II, Szczecin 1912, hasło Lupow, s. 502; L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II, cz. 2, Stettin 1784, s. 970–971; L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 993–994; M. Drzewiecki, „Cmentarze Ziemi Lęborskiej” (punkt ze zbioru położeń cmentarzy).