Cmentarz ewangelicki w miejscowości Potęgowo

Cmentarz w Potęgowie założono, sądząc z przekazów kartograficznych, pod koniec XIX albo na początku XX wieku, na północ od historycznych zabudowań wsi, niedaleko rozstaju dróg biegnących ku Głuszynu i Nowemu Skórowu, przy ówczesnej północnej granicy miejscowości. Zajmował niewielką, kwadratową powierzchnię 0,025 hektara, obsadzoną wzdłuż wejścia świerkami; wokół były — tak jak i dziś — pola i pastwiska. Czytelne pozostało wejście od strony drogi głównej, świerkowy drzewostan zachował się tylko w części, a po pomnikach nagrobnych nie został żaden ślad.

Potęgowo, po niemiecku Pottangow, leżało do 1945 roku w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Osobno Słownik geograficzny odnotował osadę przy stacji kolei berlińsko-słupsko-gdańskiej, 3 kilometry od wsi, gdzie w 1877 roku mieszkało 38 ewangelików.

Własnego kościoła wieś nie miała: należała do parafii ewangelickiej w Skórowie (Kirchspiel Schurow) w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto (Stolp-Altstadt) Kościoła unii staropruskiej. Przynależność tę potwierdzają spis z 2 grudnia 1895 roku i wykaz Ernsta Müllera. Ernst Müller pod hasłem Schurow wymienia jako wsie parafialne Vangerske, Klein Gluschen, Zechlin, Pottangow, Groß Runow, Karlshöhe, Darsow z Laaske i Schidlitz, Langeboese oraz Boukow, z kościołem pomocniczym w Langeboese. Sam kościół parafialny w Skórowie, murowany, pochodzi z 1859 roku.

Wieś zajęła Armia Czerwona 9 marca 1945 roku; ludność niemiecką wysiedlono.

Źródła: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; Ernst Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, część II, Stettin 1912, hasło Schurow, s. 513; Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 158.