Rabacino — cmentarz poewangelicki

Rabacino (niem. Gröbenzin, kaszub. Grabaczëno/Rabacëno) — wieś w dawnym powiecie Bütow (Prowincja Pomorze, rejencja koszalińska; od 1938 rej. kwidzyńska/Grenzmark). Powstała jako kolonia fryderycjańska przed 1751 r. przy owczarni Rzepnica (Schäferei Rzepnitz).

Nie miała własnego kościoła: należała do ewangelickiego kościoła parafialnego w Ugoszczy (Bernsdorf), a zarazem do tamtejszej parafii katolickiej; urząd stanu cywilnego mieścił się w Gierszewie (Gersdorf). Ziemia bytowska była w większości ewangelicka (fenomen Kaszubów luteran) — sam Bernsdorf w 1925 r. liczył 829 mieszkańców, w tym 600 ewangelików. W 1939 r. Gröbenzin liczyło 168 mieszkańców. Po 1945 r. wieś jako Rabacino przeszła do Polski, ludność ewangelicka ustąpiła, a wiejski cmentarz ewangelicki pozostał jako obiekt poewangelicki [stan i datowanie samego cmentarza — do weryfikacji terenowej].