Radosław — cmentarz ewangelicki

Cmentarz w Radosławiu założono w północno-wschodniej części miejscowości, przy polnej drodze wiodącej do jednej z zagród, i rozplanowano na planie prostokąta wśród pól i łąk. Wejście główne było od strony drogi — asymetryczne, zaakcentowane dwoma niewysokimi słupkami z bloków kamiennych. Teren wyznaczono niewielkim wałem ziemnym i granicznymi nasadzeniami świerkowymi, których resztki przetrwały wzdłuż granicy południowej i zachodniej. Dawne zagospodarowanie jest nieczytelne: pomniki usunięto z miejsc pochówku i złożono między innymi w centralnej części cmentarza, a z fragmentów tablic z zachowanymi inskrypcjami uformowano przed kilku laty półkole — rodzaj lapidarium.

Radosław, do 1945 roku Hermannshöhe, to najmłodsza wieś dawnego powiatu słupskiego: powstała w latach 1912–1913 z parcelacji folwarku Hermannshöhe, należącego do majątku Górzyno (Gohren): na jego gruntach Pommersche Landgesellschaft utworzyła 28 nowych gospodarstw. W 1939 roku liczyła 139 mieszkańców, wszystkich wyznania ewangelickiego. Własnego kościoła wieś nie miała — należała do parafii ewangelickiej w Stowięcinie (Stojentin), której świątynia, wzmiankowana w 1519 roku, a w obecnym kształcie siedemnastowieczna, obsługiwała okręg siedmiu miejscowości.

Wieś zajęto 9 marca 1945 roku; po osadnictwie polskim z lat 1945–1946 ludność niemiecką wysiedlono. Dziś Radosław należy do rzymskokatolickiej parafii świętego Stanisława w Stowięcinie, w diecezji pelplińskiej.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); cmentarze.slupsk.pl — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 159; Karl-Heinz Pagel, „Der Landkreis Stolp in Pommern”, Lubeka 1989, hasło Hermannshöhe.