Reblino — cmentarz ewangelicki

Według monografii dawnych cmentarzy powiatu słupskiego w Reblinie powstał jedynie cmentarz rodowy właścicieli wsi, von Zitzewitzów, założony w XIX wieku w północnej części wsi, za torami kolejowymi, po zachodniej stronie drogi wytyczonej na osi założenia pałacowo-parkowego. Na dziewiętnastowiecznej mapie zaznaczono tu budynek, którym mogła być kaplica — ale jej śladów nie ma, tak samo jak pomników nagrobnych, które usunięto. Uwagę zwraca kamienny fragment muru ułożony wzdłuż jednej z granic cmentarza; czy było to zabezpieczenie sztucznie wywyższonego terenu, czy wygrodzenie miejsca o szczególnym przeznaczeniu, monografia nie rozstrzyga.

Reblino, po niemiecku Reblin, było dawną wsią chłopsko-majątkową, wzmiankowaną od 1500 roku jako lenno rodu von Massow. Po nim gospodarowali tu kolejno między innymi von Belowowie, von Puttkamerowie i von Gottbergowie, a od 1897 roku von Zitzewitzowie — ostatnim przed wojną był Henning von Zitzewitz. Müller wymienia Reblin wśród sześciu miejscowości parafii Symbow i notuje, że parafia należała dawniej do synodu darłowskiego, a zarządzeniem królewskiej rejencji w Koszalinie z 2 listopada 1814 roku została przyłączona do synodu Słupsk-Miasto; prawo patronatu przeszło z Zębowa na właścicieli Redęcina i Sycewic. Zębowski kościół służył ewangelikom od 1535 do 1945 roku.

W 1870 roku Reblino należało do Wernera von Gottberga, a w 1879 roku liczyło 785,51 hektara. Według księgi adresowej majątków rycerskich Pomorza z 1879 roku właścicielem majątku rycerskiego Reblino był von Gottberg, kapitan w stanie spoczynku. Werner von Gottberg, kapitan w stanie spoczynku, zmarł 8 kwietnia 1905 roku w Kritten koło Natzlaff, w 78. roku życia. Według nekrologu, ogłoszonego w berlińskiej „Deutsche Tageszeitung”, pogrzeb wyznaczono na 12 kwietnia 1905 roku: po nabożeństwie w kościele w Zębowie miał zostać pochowany w Reblinie; w którym miejscu, nekrolog nie podaje. Do 1945 roku wieś leżała w powiecie sławieńskim, w okręgu Reddentin w rejencji koszalińskiej, a do powiatu słupskiego weszła po wojnie; spis z 1895 roku wykazuje Reblino w dwóch wierszach — ze 134 i 194 ewangelikami. W obwodzie dworskim mieszkało wtedy 198 osób, w tym czterech katolików.

W spisie gminę wiejską przypisano do parafii w Zębowie (Symbow); własnego kościoła w Reblinie nie było. W 1905 i 1911 roku właścicielem był doktor praw Heinrich von Zitzewitz z Sycewic, a w 1928 roku hrabia Heinrich von Zitzewitz; majątek nazywano wtedy Alt-Reblin i liczył 812 hektarów.

Wojska sowieckie zajęły wieś 8 i 9 marca 1945 roku, a ostatnich Niemców wysiedlono w latach 1956–1957. Dziś Reblino jest sołectwem gminy Kobylnica w powiecie słupskim.

Źródła: P. Ellerholz, H. Lodemann, H. von Wedell, „General-Adressbuch der Ritterguts- und Gutsbesitzer im Deutschen Reiche”, z. 2: „Die Provinz Pommern”, Berlin 1879, s. 173; Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Gmina Kobylnica — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; Ernst Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, Stettin 1912, s. 479–480; Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 129; „General-Adressbuch der Ritterguts- und Gutsbesitzer im Norddeutschen Bunde”, Berlin 1870, s. 450; „Pommersches Güter-Adressbuch”, wyd. 2, Stettin 1905, s. 162–163; „Güter-Adressbuch für die Provinz Pommern”, wyd. 3, Leipzig 1911, s. 174–175; „Parey's Handbuch des Grundbesitzes im Deutschen Reiche”, t. „Pommern”, 1928, s. 311; „Deutsche Tageszeitung” (Berlin), 10 kwietnia 1905 roku, s. 4 (obraz strony: Staatsbibliothek zu Berlin, Deutsches Zeitungsportal).