Słonowice — kościół ewangelicki (Schlönowitz)

Kościół w Słonowicach (niem. Groß Schlönwitz) stoi w centrum wsi i łączy w sobie kilka epok: zachowała się tu średniowieczna wieża, datowana na XV wiek, podczas gdy zasadniczy korpus świątyni wzniesiono po 1892 roku. Parafia luterańska wywodziła swój rodowód od Reformacji – powstała na mocy uchwał sejmu trzebiatowskiego z 1534 roku i podlegała superintendenturze w Sławnie, a patronat sprawowali kolejni właściciele majątku, między innymi rody von Below i von Blumenthal. We wnętrzu przetrwało cenne wyposażenie: ambona z połowy XVII wieku z figurami ewangelistów, chrzcielnica ufundowana w 1658 roku z okazji ślubu Paula von Belowa oraz odnalezione w 2013 roku pod podłogą dawnej szkoły epitafium rodziny pastora Neumanna.

Najgłośniejszą kartą dziejów Słonowic stało się tajne seminarium kaznodziejskie Kościoła Wyznającego (Bekennende Kirche), które po zamknięciu przez gestapo ośrodka w Finkenwalde pod Szczecinem wznowiło tu działalność jako tak zwany wikariat zbiorczy – pracę na miejscu nadzorował Eberhard Bethge, a całością kierował ks. dr Dietrich Bonhoeffer, dzieląc tydzień między Koszalin i Słonowice, gdzie urządził bibliotekę i biuro. Zdewastowany w 1945 roku kościół w 1947 przejęli katolicy jako świątynię filialną, a od 1976 roku jest siedzibą parafii pod wezwaniem św. Stanisława Kostki.