Strzeszewo — cmentarz ewangelicki

Strzeszewo, po niemiecku Stresow, leży w gminie Wicko. Własnego kościoła nie miało. W lesie na północny zachód od wsi zachowały się dwie sąsiadujące nekropolie ewangelickie: starsza, dziewiętnastowieczna, i młodsza, z początku XX wieku. Są silnie zdewastowane: większość nagrobków jest nieczytelna albo rozgrabiona, elementów żeliwnych brak, układ alejek się zatarł. Odczytano jeden nagrobek — Marthy Hoger (1881–1941). W marcu 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona, a ludność niemiecką wysiedlono.

Strzeszewo było majątkiem rycerskim w powiecie lęborskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; leżało przy szosie do Wejherowa. W dokumencie z 26 maja 1348 roku wielki mistrz Henryk Tusemer nadał łącznie Choczewo (47 włók) i Strzeszewo (30 włók) wiernemu Jeschkowi, synowi Swinczkena. Urząd stanu cywilnego i obwód urzędowy mieściły się w Roszczycach, sąd w Lęborku. Wieś nosiła też nazwę kaszubską Strezézowo — pod nią wymienia ją Franz Tetzner w wykazie nazw miejscowych ziemi lęborskiej, obok Sasina, Ulini, Bargędzina, Roszczyc, Maszewa, Zdrzewna, Kopaniewa, Wicka, Wrześcia i Charbrowa.

Opis Pomorza z 1784 roku notuje tu folwark, dwóch chłopów, czterech zagrodników, karczmę i 11 palenisk. Wieś należała formalnie do rzymskokatolickiego kościoła w Białogardzie, ale — jak zanotował w tym opisie Ludwig Wilhelm Brüggemann — „mieszkańcy niemieccy trzymają się kościoła charbrowskiego, polscy zaś salińskiego”.

Słownik geograficzny odnotował 838 hektarów ziemi i stan z 1885 roku: 13 domów i 33 dymy. W tym stanie Słownik zapisał 238 mieszkańców, wśród nich 237 ewangelików i jednego katolika. Pocztę majątek miał według Słownika w Żelaźnie, a parafię katolicką w Lęborku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wymienia Strzeszewo w dziale obwodów dworskich (strony 194–195, pozycja 159) i zapisuje 195 ewangelików, ani jednego katolika. Od 1 stycznia 1902 roku, na mocy aktu z 1901 roku tworzącego gminę kościelną w Zwartowie (Schwartow), Strzeszewo przeniesiono z parafii charbrowskiej do zwartowskiej.

Według Schultza majątek liczył na początku XX wieku 205 mieszkańców. Jego obszar Schultz podaje na 813 hektarów.

Źródła: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902, tom XI; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku (strony 194–195, pozycja 159); Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); M. Drzewiecki, „Cmentarze Ziemi Lęborskiej”; FotoExploracje — Strzeszewo; L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II, cz. 2, Stettin 1784, s. 1082; F. Tetzner, „Die Slowinzen und Lebakaschuben”, Berlin 1899; F. Schultz, „Geschichte des Kreises Lauenburg in Pommern”, Lauenburg i. Pom. 1912; „Kirchliches Amtsblatt des Königlichen Konsistoriums der Provinz Pommern”, rocznik 1901; E. Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns von der Reformation bis zur Gegenwart”, cz. II, Stettin 1912, s. 261–262 (hasło Schwartow).