Sycewice — dwa wiejskie cmentarze ewangelickie na zachód od wsi

W Sycewicach, po niemiecku Zitzewitz, są dwa dawne cmentarze wiejskie. Leżą na zachód od wsi, przy drodze polnej, po jej południowej stronie, kilkadziesiąt metrów od siebie; bliższy wsi ma plan wydłużonego prostokąta, drugi — kwadratu. Oba pozostają czytelne w terenie dzięki częściowo zachowanym granicznym nasadzeniom drzew, które odcinają je od pól i łąk. W monografii cmentarzy powiatu słupskiego zapisano, że powstały niemal równocześnie, na przełomie XIX i XX wieku, między 1890 a 1911 rokiem.

Dziś oba są zaniedbane i zarośnięte samosiewem. Nie ma na nich tablic ani krzyży, ale widać rzędy mogił, z których część obwiedziono kamiennymi ramami; stoi też granitowy słup bramy, a elementów nagrobnych zachowało się około dwustu. Większość pomników nie ma inskrypcji; te odczytane wskazują pochówki od początku XX wieku po lata czterdzieste. Na jednym z cmentarzy leży fragment tablicy z częściową inskrypcją pomnika poświęconego mieszkańcom Sycewic poległym w pierwszej wojnie światowej. Trzeci cmentarz we wsi, rodowy von Zitzewitzów, leży w parku dworskim.

W 1784 roku Sycewice liczyły 25 dymów i miały szkołę; należały do parafii w Zębowie (Symbow) w synodzie darłowskim.

Sycewice leżały do 1945 roku w powiecie słupskim w rejencji koszalińskiej. Ich ludność była w całości ewangelicka i należała do parafii w Zębowie, po niemiecku Symbow, w okręgu kościelnym Słupsk-Miasto; kościołem parafialnym pozostawała tamtejsza świątynia, a we wsi działała ewangelicka kaplica. Wieś była starą własnością lenną rycerskiego rodu von Zitzewitz, poświadczoną w 1410 roku. Müller notuje, że prawo patronatu nad parafią w Zębowie przeszło na właścicieli Redęcina i Sycewic. Ostatnim niemieckim duchownym był pastor Oskar Klopsch.

Spis z 2 grudnia 1895 roku podaje osobno obwód dworski z 254 ewangelikami i gminę wiejską ze 177.

Wieś ewakuowano 7 marca 1945 roku. Hrabiego Wilhelma von Zitzewitz, wnuka fundatora majoratu, który objął majątek po śmierci ojca, Heinricha, w 1937 roku, wywieziono 19 marca 1945 roku do moskiewskiej Łubianki, gdzie ślad po nim zaginął; po wojnie ludność niemiecką wysiedlono.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Sycewice — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 133–134; Ernst Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, część II, Stettin 1912, s. 479–480 (hasło Symbow); Karl Heinz Pagel, „Der Landkreis Stolp in Pommern”, Lubeka 1989, s. 1065–1068; Jan Wild, „Ewangelickie Pomorze — miejsca i ludzie”, Informator Parafialny Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Słupsku nr 11/2025; L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 1023–1024.