Wrząca — cmentarz ewangelicki

Cmentarz dla Wrzącej założono na zachód od wsi, w znacznej odległości od zabudowań; prowadziła do niego droga polna, która okalała go też od południa. Cmentarz ma kształt wydłużony, a ten wąski pas terenu sztucznie wywyższono i obsadzono dębami i świerkami. Dziś zieleń cmentarza zlała się w jedno z sąsiednim zagajnikiem i z zewnątrz trudno powiedzieć, gdzie kończy się cmentarz, a zaczyna zagajnik. Nagrobków przetrwało niewiele, ale nieliczne pozostałości — wśród nich ułamek marmurowego krzyża z napisem wskazującym na pochówek z 1906 roku — świadczą o ich bogatych formach i o pierwotnym rozplanowaniu założenia.

Wrząca, po niemiecku Franzen, do 1945 roku leżała w powiecie sławieńskim (Kreis Schlawe) w rejencji koszalińskiej; dziś należy do gminy Kobylnica w powiecie słupskim. Ludność była w przeważającej większości ewangelicka i należała do Kościoła unii staropruskiej. Kościoła ani kaplicy we wsi nie postawiono; Wrząca należała do parafii ewangelickiej w Groß Schlönwitz, czyli w Słonowicach, w okręgu kościelnym Sławno.

Majątek rycerski do 1945 roku pozostawał w rękach von Puttkamerów. W 1818 roku wieś liczyła 215 mieszkańców, w 1939 — około 640.

W marcu 1945 roku wydano nakaz ewakuacji; część mieszkańców wywieziono do Związku Sowieckiego, resztę ludności niemieckiej wysiedlono do 1947 roku. Dziś Wrząca jest wsią rzymskokatolicką, w parafii Słonowice, w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.

Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Miejscowości — Cmentarze ewangelickie w powiecie słupskim; K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, s. 137.