Zielona Góra — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Zielonej Górze założono w drugiej połowie XIX wieku w lesie za wsią. Chowano tu ewangelików z samej wsi oraz z Mościsk, Szteklina i Wysokiej. Nekropolia liczyła około dwudziestu grobów i była czynna do 1945 roku; zachowała się jako relikt. Wojewódzka ewidencja zabytków wymienia ją pod pozycją 270 wykazu gminy Lubichowo — bez datowania i bez opisu położenia. Zielona Góra (po niemiecku Grüneberg) to leśna miejscowość na skraju Borów Tucholskich, przed 1920 rokiem w powiecie starogardzkim (Kreis Preußisch Stargard), potem w granicach Drugiej Rzeczypospolitej, a w latach 1939–1945 pod okupacją niemiecką. Wzmiankowano ją w 1373 roku; pobliska kolonia Budda powstała przy dawnym piecu smolnym. W wizytacji archidiakonatu pomorskiego, wśród miejscowości uposażających parafię w Lubichowie, zapisano, że Zielona Góra „była wsią, lecz opustoszała, a teraz mieszka w niej dzierżawca” i że nic z niej do parafii nie wpływa. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje w Zielonej Górze 69 mieszkańców: 4 luteranów i 65 katolików. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej notował w Grüneberg razem z należącą do niego osadą królewską 19 budynków mieszkalnych i 233 mieszkańców, w tym 31 ewangelików i 202 katolików. Wymieniał tu pięć gospodarstw chłopskich i pięć zagród chałupniczych. Ewangelicy należeli do parafii w Borzechowie; katolicy — do parafii w Lubichowie; dzieci należały do okręgu szkolnego w Wiesenwald. Pruski spis powszechny z 1 gru…