Rekowo Górne — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Rekowo Górne, po niemiecku Rekau, to kaszubska wieś na skraju Puszczy Darżlubskiej, do 1945 roku majątek ziemski, do 1920 roku w pruskim powiecie puckim. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1392 roku: 19 lipca komtur gdański Jan Rumpenheim nadał Hermanowi Volczerowi czterdzieści trzy włóki na prawie chełmińskim, wydzielając sołtysowi cztery włóki i dziewięć mórg. 14 grudnia 1400 roku komtur Albrecht von Schwarzburg potwierdził starszy przywilej: dobra liczyły wtedy pięćdziesiąt włók i dzierżył je Paweł Swyarowitz. Uwłaszczenie czterech ostatnich gburów nastąpiło tu w 1808 roku. W dawnych zapisach wieś występuje też jako Rakowo — pod tą postacią w latach 1583 i 1678. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej notował w *Rekau* 21 budynków mieszkalnych i 259 mieszkańców, w tym 88 ewangelików i 171 katolików. Podręcznik wymieniał tu własny okręg szkolny i gorzelnię. *Słownik geograficzny* notuje we wsi szkołę ewangelicką z jednym nauczycielem i czterdzieściorgiem sześciorgiem dzieci, parową gorzelnię i agencję pocztową od 1884 roku. Razem z folwarkiem Emilshof (dwa domy, trzynaścioro mieszkańców) i karczmą (jeden dom, siedmioro mieszkańców) majątek obejmował 683 hektary, w tym 388 hektarów roli ornej, 70 hektarów łąk i 185 hektarów lasu. W 1885 roku wszystkie trzy osady liczyły dziewiętnaście domów, trzydzieści osiem gospodarstw domowych i 239 mieszkańców — 189 katolików i pięćdziesięciu ewangelików. Wykaz gmin z 1885 roku podaje ten sam podział (powiat pucki, strona sześćdzi…