Rekowo Górne — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Rekowo Górne — po niemiecku Rekau, a na mapach majątku także Emilshof — to kaszubska wieś na skraju Puszczy Darżlubskiej, przed 1945 rokiem majątek ziemski w powiecie puckim. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1392 roku. Ludność była mieszana: większość stanowili katoliccy Kaszubi, warstwę ewangelicką — niemiecki dwór i koloniści. Wykaz gmin z 1885 roku — powiat pucki, strona sześćdziesiąta szósta, pozycja osiemdziesiąta piąta, w odczycie „Refau” — notuje tu 239 mieszkańców, w tym 189 katolików i pięćdziesięcioro ewangelików, przy parafii ewangelickiej w Pucku i katolickiej w Redzie. Osady były trzy i liczyły razem dziewiętnaście domów. To samo przypisanie powtarza spis parafialny z 1910 roku, gdzie Rekau stoi pod pozycją osiemdziesiątą trzecią z parafią ewangelicką w Pucku. Na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku majątek liczył od 223 do 237 mieszkańców. Urząd stanu cywilnego mieścił się w samym Rekowie, a we wsi działała szkoła ewangelicka. 🟡 Skorowidz Rzeczypospolitej z 1921 roku ma w powiecie puckim jedną pozycję o nazwie Rekowo, na stronie pięćdziesiątej piątej pod numerem dwudziestym czwartym: 259 mieszkańców, w tym 243 katolików i szesnastu ewangelików, przy 250 osobach narodowości polskiej i dziewięciu niemieckiej — czy chodzi o Rekowo Górne, czy o Rekowo Dolne, pozycja ta nie rozstrzyga. ⚠ Zapisy nie są zgodne co do świątyni. Przytoczone w rekordzie hasło *Słownika geograficznego* wymienia w Rekowie katolicki kościół parafialny, tymczasem wykaz gmin z 1885 roku…