Żarnowiec — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Żarnowiec, po niemiecku Zarnowitz, leży u północnego krańca Jeziora Żarnowieckiego. Odrębnego cmentarza ewangelickiego źródła tu nie potwierdzają. Agathon Harnoch notuje przy parafii krokowskiej, do której Żarnowiec należał, jeden cmentarz — w Krokowej, będący własnością kościoła. Ewidencja zabytków województwa pomorskiego wymienia w gminie Krokowa siedem dawnych cmentarzy ewangelickich: w Białogórze, Brzynie, Karwieńskich Błotach II, Krokowej, Słuchowie, Tyłowie i Wierzchucinie, a w samym Żarnowcu jedynie cmentarz przykościelny przy ulicy Klasztornej, datowany na wiek XIV i na rok 1873, wpisany do rejestru zabytków pod numerem 146. Najbliższy kościół ewangelicki stał w Wierzchucinie, już po pomorskiej stronie granicy: pierwszą tamtejszą świątynię ewangelicką postawiono z muru pruskiego, a murowany kościół neogotycki, wzniesiony przez firmę C. Hahna z Lęborka, ukończono 2 września 1904 roku. Pomnik poległych przy tamtejszym cmentarzu poświęcił 24 lipca 1927 roku duchowny z Żarnowca, Kurt Reich. Wieś wyrosła przy klasztorze. Cramer podaje, że żeński konwent istniał tu już w 1235 roku, podlegał Oliwie i zarządzał nim jako prepozyt zakonnik stamtąd, a w 1257 roku książę Świętopełk, za zgodą Racibora, nadał tutejszym mniszkom wieś Wierzchucino; darowiznę potwierdził w 1279 roku książę Mściwój II. Samodzielnym opactwem benedyktynek klasztor stał się dopiero w 1590 roku. W 1486 roku zawarto w Żarnowcu kontrakt w sprawie kościoła parafialnego w Pucku, a dokument otwiera formuła „si…