Żarnowiec — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Żarnowiec (po niemiecku Zarnowitz) należał do lat 1919–1920 do powiatu puckiego, w latach 1920–1939 leżał po polskiej stronie korytarza, a w latach 1939–1945 w powiecie wejherowskim. Wieś wyrosła przy klasztorze: Cramer podaje, że żeński konwent istniał tu już w 1235 roku, podlegał Oliwie i zarządzał nim jako prepozyt zakonnik stamtąd, a w 1257 roku książę Świętopełk, za zgodą Racibora, nadał tutejszym mniszkom wieś Wierzchucino. Benedyktynkami zakonnice stały się dopiero pod koniec XVI wieku. 📌 Klasztor był w tej okolicy siłą, z którą liczono się daleko poza wsią: w 1486 roku zawarto w Żarnowcu kontrakt w sprawie kościoła parafialnego w Pucku, a dokument otwiera formuła „siostra Katarzyna przeorysza i wszystkie panny świętego zgromadzenia w Żarnowcu”. Wzdłuż brzegu, od Wisłoujścia po Żarnowiec, dokumenty poświadczają dwadzieścia sześć stacji rybackich, których granice znaczyły wystające rafy i ujścia strumieni. 📌 Wizytacja z lipca 1596 roku pokazuje tę wieś od podszewki. 🟡 Metryka tego zapisu nie jest pewna: nagłówek wskazuje wizytację biskupa Hieronima Rozrażewskiego z 1596 roku, ale przypis wydawcy odsyła do kodeksu pelplińskiego z wizytacją biskupa Mikołaja Alberta Gniewosza z 1649 roku. W samym Żarnowcu mieszkało wówczas siedmiu zagrodników, z których dwaj — tkacz i kowal — byli ewangelikami i nie płacili nic; pozostali, katolicy, dawali po dwa solidy i dwanaście jaj. O klasztorze wizytator zapisał, że był „niegdyś opustoszały i niemal przez heretyków zajęty” — do przej…