Leśna Jania — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Leśna Jania, po niemiecku Lesnian, była drugą główną częścią rozległych dóbr jańskich. Wielki mistrz krzyżacki Konrad von Jungingen nadał ją w 1400 roku braciom Filipowi i Jerzemu. Jako osobni właściciele Leśnej Jani występują w 1570 roku Konopaccy, a w 1630 roku Jerzy Konopacki, starosta mitawski. 📌 Wizytacja biskupa włocławskiego Hieronima Rozrażewskiego z 1596 roku zapisała wieś jako dobra „D. Konopaczki” z czternastoma poddanymi, z których każdy oddawał na kościół miarę żyta i tyleż owsa; starsza wizytacja tego samego dekanatu liczyła w Leśnej Jani szesnastu kmieci. Parafia mieściła się w Kościelnej Jani, przy drewnianym kościele świętego Mikołaja, który wtedy nie miał własnego proboszcza — od pięciu lat służył w nim komendarz Mikołaj Boruczki, a parafianie prosili wizytatora o innego kapłana. 📌 Wyznanie właścicieli zapisano wprost. Ksiądz Jakub Fankidejski podaje, że w 1626 roku Jerzy Konopacki, starosta mitawski, wraz z żoną Anną Konarską zobowiązał się dostarczać klasztorowi w Nowem na wieczne czasy — z dóbr Rynkówka i Leśnej Jani — dwa łaszty jęczmienia, łaszt żyta oraz po pięćdziesiąt złotych na wino i na wosk. Wcześniej, w 1603 roku, Jerzy Konopacki, kasztelan chełmiński, przyczynił się do odzyskania klasztoru nowskiego, który po reformacji stał opustoszały. Konopaccy byli więc katolikami. W drugiej połowie XIX wieku majątek liczył 819 hektarów, miał gorzelnię oraz folwarki Słuchacz i Piecki, a jego dziedzicem był E. von Rabe. Ówczesny spis rozdzielił ludność dwor…