Wrząca — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Wrząca, po niemiecku Franzen, do 1945 roku leżała nie w powiecie słupskim, lecz w sławieńskim (Kreis Schlawe) w rejencji koszalińskiej, choć dziś należy do gminy Kobylnica w powiecie słupskim. Ludność była w przeważającej większości ewangelicka, w Kościele unijnym staropruskim. Kościoła ani kaplicy we wsi nie postawiono nigdy — Wrząca należała do parafii ewangelickiej w Groß Schlönwitz, czyli w Słonowicach, w okręgu kościelnym Sławno. Majątek rycerski (Rittergut) do 1945 roku pozostawał w rękach von Puttkamerów. Wieś rosła powoli: 215 mieszkańców w 1818 roku, około 640 w 1939. Cmentarz założono na zachód od wsi, w znacznej odległości od zabudowań — dochodziła do niego droga polna, która okrążała go jeszcze od południa. Nie jest to zwykły prostokąt: nekropolia ma kształt wydłużony, a ten wąski pas terenu usypano sztucznie i obsadzono dębami i świerkami. Dzisiaj zieleń cmentarza zlała się w jedno z sąsiednim zagajnikiem i z zewnątrz trudno powiedzieć, gdzie się kończy jedno, a zaczyna drugie. Nagrobków przetrwało niewiele, ale to, co zostało — choćby ułamek marmurowego krzyża z wykutym napisem — mówi o bogatych formach i o pierwotnym rozplanowaniu założenia. W marcu 1945 roku wydano nakaz ewakuacji; część mieszkańców wywieziono do Związku Sowieckiego, resztę ludności niemieckiej wysiedlono do 1947 roku. Dziś Wrząca jest wsią rzymskokatolicką, w parafii Słonowice, w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. ⚠ Współrzędne w atlasie wskazują środek wsi, nie cmentarz — ten leży od nie…