Wieczywno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Wieczywno leży dziś w gminie Lipnica w powiecie bytowskim, ale swój początek zawdzięcza hucie szkła, którą w 1788 roku uruchomił tu — jak pisze Benedykt Reszka — niejaki Piwonska, rodem z Czech. Zakład stanął na gruntach Borowego Młyna i stąd wzięła się jego pierwsza nazwa: „Heydemühlsche Glashütte”, czyli Borowomłyńska Huta Szkła; nazwy Wieczywno ani późniejszej Ferdinandshof jeszcze wtedy nie znano. Wokół huty wyrosła osada licząca około stu pięćdziesięciu mieszkańców, w większości szklarzy sprowadzonych z krajów niemieckich wraz z rodzinami — pierwsza większa grupa ewangelików na Gochach. Nosili nazwiska Krüger, Jacob, Krause, Grennert, Braune, Falck, Dremmel, Gutzman, Trapp. Huta pracowała prawie siedemdziesiąt lat, do końca lat pięćdziesiątych XIX wieku. Wieczywno należało wtedy do powiatu człuchowskiego w Prusach Zachodnich, a po traktacie wersalskim znalazło się w granicach Polski; większość tutejszych ewangelików wyjechała wówczas na zachód. 📌 Cmentarz założyli sami hutnicy, bo w najbliższej okolicy nie było gdzie chować zmarłych. Wytyczyli go przy drodze wiodącej od szosy Bytów–Człuchów do leśniczówki: trzydzieści metrów wzdłuż drogi i około sześćdziesięciu pięciu metrów w głąb, ku północy, czyli mniej więcej dwa tysiące metrów kwadratowych. Zamiast muru posadzono gęsto świerki. Ze wszystkich cmentarzy ewangelickich na Gochach ten był najstarszy. Spoczęli tu robotnicy huty ze swoimi bliskimi, a także ewangeliccy leśnicy z okolicznych obwodów. Ostatniego pochówku, we…