Dąbrowa Człuchowska — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Dąbrowa Człuchowska, po niemiecku Damerau, a w dokumentach krzyżackich Dachsdamerow, istniała — jak zapisano w *Słowniku geograficznym* — od najdawniejszych czasów, na prawie pomorsko-polskim; 🟡 przywoływana bywa też pierwsza wzmianka pod rokiem 1343, niepotwierdzona w dostępnych źródłach. W 1373 roku wielki mistrz krzyżacki z rodu von Kniprode zaprowadził we wsi prawo chełmińskie. Dwie trzecie wsi wraz z młynem trzymał wtedy Jakub z Dąbrowy, zobowiązany do służby wojennej w pełnej zbroi, a od każdej włóki oddawano na świętego Marcina korzec owsa, funt wosku i chełmińskiego feniga. W drugiej połowie XVI wieku była to już prywatna wieś szlachecka. Przed 1945 rokiem Dąbrowa leżała w powiecie człuchowskim (Kreis Schlochau), a przynależność tego powiatu zmieniała się kilkakrotnie: do przełomu 1919 i 1920 roku były to Prusy Zachodnie z rejencją kwidzyńską, następnie Marchia Graniczna Poznań–Prusy Zachodnie z rejencją pilską, a od 1 października 1938 roku prowincja Pomorze. 🔴 Rok początkowy okresu Marchii Granicznej zapisano dwojako — raz 1920, raz 1922. 🟡 Do której rejencji powiat wszedł po 1938 roku, pozostaje nieustalone. 📌 Tutejsi ewangelicy należeli do parafii w Sąpolnie (Sampohl), a jej dzieje Harnoch opisał drobiazgowo. Wspólnotę obsługiwano najpierw z Człuchowa; od 1842 roku zabiegała o własny system kościelny i parafialny, od 1848 odprawiała nabożeństwa w tymczasowym kościele w Sąpolnie, zamienionym później na mieszkanie nauczyciela, i kupiła dzwon za około 400 talarów, …