Głobino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Głobino, przed 1945 rokiem Gumbin, leży około 6 kilometrów na południowy wschód od Słupska; przed wojną należało do Landkreis Stolp w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Mieszkańcy byli — z nielicznymi wyjątkami — ewangelikami: w 1925 roku naliczono tu zaledwie czworo katolików, czyli 0,9 procent ogółu. Własnego kościoła wieś nie miała i należała do miejskiej parafii ewangelickiej świętego Piotra w Słupsku, a cmentarz służył miejscowej społeczności luterańskiej. Trzydzieści lat wcześniej, w spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku, Gumbin zapisano dwoma wierszami, bo wieś dzieliła się na gminę wiejską i obwód dworski: w pierwszej naliczono 201 ewangelików i ani jednego katolika, w drugim 57 ewangelików i 2 katolików, razem więc 258 i 2. Parafią macierzystą był wtedy Stolp (Altstadt), czyli Słupsk. Wieś rosła powoli: 104 mieszkańców w 1821 roku, 421 w 1910 i około 432 w 1939. Cmentarz założono na wschód od zabudowań, na rzucie kwadratu obwiedzionego kamiennym wałem, i powiększano go dwukrotnie: najpierw od zachodu, co zmieniło go w prostokąt, później, już w XX wieku, od północy, przez co wrócił do proporcji zbliżonych do kwadratu. Aleję dzielącą teren na dwie kwatery przedłużono wtedy na nową część. 🟡 Samej daty założenia nie podaje ani inwentaryzacja, ani monografia cmentarzy powiatu słupskiego; ta ostatnia stwierdza tylko, że cmentarz powiększano od końca XIX wieku, istniał więc wcześniej, a jego formę końcową utrwaliła mapa z 1935 roku. Granice cmentarza nie zmienił…