Grapice — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Grapicach cmentarz założono w XIX wieku w północno-zachodniej części wsi. W rzucie cmentarz miał kształt prostokąta ułożonego równolegle do drogi na Damno. Wzdłuż granicy zachodniej i wschodniej posadzono świerki, a mapa z 1936 roku pokazuje prowadzącą do niego aleję lipową. W części południowej stała kaplica o prostej formie, z dachem dwuspadowym, która służyła również jako salka katechetyczna. W 1982 roku pośrodku dawnej nekropolii wzniesiono kościół filialny. Dziś jedynym śladem cmentarza jest nagrobek Anny Liesch z domu Krause, zmarłej w 1936 roku. W 1784 roku Grapice liczyły 22 dymy i miały nauczyciela; do dóbr należał folwark Neu-Grapitz, a płacono z nich 106 talarów daniny; wieś leżała w synodzie słupskim. Grapice (po niemiecku Grapitz) były wsią rycerską w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Majątek należał kolejno do von Rexinów, von Hoymów, von Zitzewitzów, von Massowów i von Puttkamerów, a od połowy XIX wieku do 1945 roku do rodziny Wallenius. W lipcu 1915 roku mąż, Rudolf Wallenius, i dzieci zawiadomili w berlińskiej prasie, że w niedzielę 11 lipca rano, po krótkiej chorobie, zmarła Elisabeth Wallenius z domu Gerlach, w wieku 53 lat; zawiadomienie podpisano w Grapicach, a pogrzeb w Grapicach wyznaczono na środę 14 lipca po południu. Wykaz Meyersa notuje tu około 212 mieszkańców, a w 1938 roku majątek liczył 795 hektarów. Ludność była ewangelicka i należała do parafii w Damnie (Dammen, dziś w gminie Damnica), w okręgu kościelnym Słup…