Zimowiska — cmentarz wiejski (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

W Zimowiskach były dwa cmentarze. Przykościelny, wokół świątyni, z głównym wejściem od zachodu, zniwelowano i pozbawiono nagrobków; zachował dawny kształt, fragmenty kamiennego wzmocnienia granic i ułamki kamiennych postumentów pod żeliwne krzyże. W tym miejscu zachowała się płyta nagrobna z 1614 roku, pierwotnie wmurowana po prawej stronie ołtarza, upamiętniająca Damiana von Winterfeld i jego żonę Sophie, ostatnią z rodu Krummel. Drugi, wiejski, leży poza zabudowaniami: według monografii dawnych cmentarzy powiatu na wschód od nich, według inwentaryzacji portalu cmentarzy powiatu słupskiego — na południowy wschód. Znajduje się po północnej stronie drogi w kierunku Słupska, w lesie za dzisiejszym cmentarzem parafialnym, i zajmuje około 10 800 metrów kwadratowych. Założono go na planie prostokąta, osią z północnego wschodu na południowy zachód, a granicę wyznaczały świerki; wejście — dwa filary z czerwonej cegły — znajdowało się od północnego zachodu. Cmentarz miał układ dwukwaterowy: w części północno-zachodniej mieściła się kwatera dziecięca, na skraju południowo-wschodnim — kwatera rodziny von Uckermann, właścicieli Zimowisk. Zmarłych chowano głową ku południowemu wschodowi, w co najmniej sześciu rzędach mogił. Na cmentarzu wiejskim zachowała się granitowa płyta upamiętniająca Gintera Märlensa, zmarłego 7 lutego 1921 roku w wieku pięciu miesięcy. Poza nią zostało siedem nagrobków w kształcie ściętego pnia drzewa, dziesięć betonowych nagrobków bez tablic, dwadzieścia fragme…