Warblino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Warblinie, po niemiecku Warbelin, założono na skraju lasu, na północny wschód od zabudowań. Nagrobków pozbawiono go niemal doszczętnie; od wschodu i zachodu widać fragmenty wału z ciosów kamiennych, który wyznaczał granicę założenia. Ocalał jeden ułamek pomnika nagrobnego — kamienny krzyż z pochówku z 1936 roku. Warblino, poświadczone jako Varbelyn w 1461 roku i Verelin w 1509 roku (u Pagela: Verbelin), było wsią folwarczną w powiecie słupskim. Wieś nosiła też nazwę kaszubską *Wórblino*, a zachowała się i słowińska forma nazwy — *Vãrblänɵ*. W 1784 roku Warblino liczyło 14 dymów; do wsi należał młyn zbożowy i tartak, stojący w dolinie w pewnej odległości od niej. Mieszkańcy należeli do parafii w Główczycach (Glowitz) w synodzie słupskim. Według Pagela około 1784 roku mówiono tu jeszcze przeważnie po kaszubsku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku notuje Warblino w dwóch wierszach, jako gminę wiejską i obwód dworski: w gminie naliczono 111 ewangelików, w obwodzie dworskim dalszych 109; katolika nie było w żadnym z nich. *Słownik geograficzny* podaje te same dwie jednostki osobno: wieś o powierzchni 212 hektarów ze 122 mieszkańcami wyznania ewangelickiego i dobra rycerskie o 321 hektarach z 81 mieszkańcami, również ewangelikami. Tetzner przytacza wykaz wsi między rzeką Łebą a bagnami nad strumieniem Pustynik, na południe od jeziora Łebsko — wsi, w których mowa słowiańska przetrwała choćby w szczątkach. Warblino figuruje w tym wykazie obok między innymi Cecenowa, Gł…