Poborowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Poborowie, w gminie Trzebielino, założono przy leśnej drodze do Łubna (Lubben). Figuruje w ewidencji zabytków jako cmentarz historyczny, bez datowania. Poborowo, po niemiecku Poberow, po kaszubsku Pòbòròwò, było wsią ze szlacheckim majątkiem rodu von Puttkamer, w posiadaniu tego rodu od 1380 do 1945 roku. Przed wojną należało do powiatu miasteckiego (Kreis Rummelsburg in Pommern) w rejencji koszalińskiej. Własnego kościoła ani kaplicy we wsi nie postawiono: Poborowo należało do parafii w Cetyniu (Zettin), gdzie stała i stoi do dziś świątynia parafialna. Ernst Müller wymienia je w składzie tej parafii. Katolicy podlegali parafii w Miastku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujął wieś w dwóch rubrykach, bo dzieliła się na gminę wiejską i obwód dworski: w gminie wiejskiej (strona 162, pozycja 28) naliczono 98 ewangelików, w obwodzie dworskim (strona 166, pozycja 96) 362; katolików nie zapisano. W marcu 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona, bez większych zniszczeń; przeszła do Polski jako Poborowo. Z końcem wojny parafia ewangelicka w Cetyniu przestała istnieć. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Poborowo miało nauczyciela, a kościół w Cetyniu należał do synodu słupskiego. Karta cmentarza z 2 maja 2007 roku opisuje go słowami: „Granice nieczytelne — pozostałości kamiennego ogrodzenia i kaplicy lub grobowca”. Cmentarz leżał wtedy około 900 metrów na południowy wschód od wsi, w lesie sosnowym przy granicy z polami uprawnymi. …