Poborowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Poborowo, po niemiecku Poberow, po kaszubsku Pòbòròwò, było wsią ze szlacheckim majątkiem rodu von Puttkamer, w ich posiadaniu od 1380 aż do 1945 roku. Przed wojną należało do powiatu miasteckiego w rejencji koszalińskiej, a jego ludność była w przewadze ewangelicka — to część zjawiska, jakim byli Kaszubi wyznania ewangelickiego ziemi bytowsko-miasteckiej. Własnego kościoła ani kaplicy we wsi nie postawiono: Poborowo pozostawało filią parafii w Cetyniu (Zettin), gdzie stała i stoi do dziś świątynia parafialna. Katolicy podlegali parafii w Miastku. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi wieś dwoma wierszami, bo dzieliła się na gminę wiejską i obwód dworski: w gminie — pozycja 28, strona 162 — naliczono 92 ewangelików, w obwodzie dworskim, pozycja 96 na stronie 166, dalszych 362; katolika nie było ani jednego, a oba wiersze wskazują tę samą parafię w Cetyniu. 🔴 Krążąca liczba 454 ewangelików jest sumą obu, a nie wartością zapisaną w źródle. Mieszkańców przybywało, a potem ubywało: 158 osób w 1818 roku, 493 w 1910, 474 w 92 gospodarstwach w 1939. Cmentarz założono przy leśnej drodze do Lubna (Lubben). W marcu 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona, bez większych zniszczeń; przeszła do Polski jako Poborowo, a parafia ewangelicka przestała istnieć. 🟡 Dzisiejszego stanu cmentarza nie ustalono. *Źródło: pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku.*