Wilkowo Nowowiejskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Wilkowo Nowowiejskie, do 1945 roku Villkow, to stara osada na kaszubskim skraju powiatu lęborskiego, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Istniała prawdopodobnie jeszcze przed 1308 rokiem, zapewne jako wieś fiskalna księstwa białogardzkiego. Pierwsza bezpośrednia wzmianka zachowała się w dokumencie z lat około 1335–1341 opisującym granice Redkowic, gdzie pojawia się „Jakub de Wilckow”; w 1387 roku wymieniany jest „Jakob von Willkau”. Najstarszy akt nadania, wystawiony przez komtura gdańskiego Walpoda von Bassenheima, pochodzi z 1376 roku i obejmuje 42 włóki, czyli około 670 hektarów. Fiskalny charakter wsi nie zmienił się przez stulecia — potwierdza to zarówno akt przejęcia ziemi lęborsko-bytowskiej po śmierci Bogusława XIV w 1637 roku, jak i przekazanie tych ziem w lenno elektorowi brandenburskiemu w 1658 roku; chłopi Wilkowa odrabiali szarwark i płacili czynsz. Kościoła ani kaplicy we wsi nie było. Jakub Fankidejski notuje, że kościół parafialny w Garcigórzu, czyli Garczegorzu, patronatu rządowego, obejmował cztery wioski: Garcigórz, Wilkowo, Obliwice i w części Rekowo, a po Reformacji, gdy niemieccy parafianie prawie wszyscy przeszli na protestantyzm, przyłączono go jako filialny do Lęborka. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał w Villkow 288 ewangelików i siedmiu katolików, potwierdzając parafię w Garczegorzu; urząd stanu cywilnego i obwód urzędowy mieściły się w Nowej Wsi (Neuendorf), a katolicy podlegali parafii w Lęborku. Wieś nie ma w spisie drugiego…