Charbrowo — dawny kościół ewangelicki (ob. św. Józefa)

Z Wikipedii (PL)

Charbrowo — po niemiecku Charbrow — ma kościół, który przez sześćdziesiąt pięć lat był świątynią kalwińską, a nie luterańską, i jest to na tym obszarze rzadkość. Wieś, stara osada kaszubska, którą książę Mściwoj II przekazał w 1286 roku biskupowi kujawskiemu, w drugiej połowie XVI wieku należała do Wejherów, od 1601 roku do rodu von Krockow, a od 1660 do von Somnitzów, którzy władali nią do 1945 roku. 📌 Ksiądz Jakub Fankidejski zapisał, że w 1566 roku biskup kujawski Wolski sprzedał Charbrowo wraz z Osiekami za 12 000 talarów Ernestowi Wejherowi — zwolennikowi luteranizmu — i przez to tutejszy kościół na zawsze przeszedł w ręce ewangelickie. Zapis pokazuje mechanizm, który na ziemi lęborskiej zadecydował o wyznaniu większości parafii: rozstrzygała zmiana właściciela dóbr, nie decyzja mieszkańców. Parafia stała się ewangelicka w 1553 roku, a pierwszym duchownym ewangelickim był Funk. 📌 Był to kościół dworski, a jego patroni — von Somnitzowie — byli wyznania reformowanego, i to przesądziło o obliczu parafii. W latach 1671–1736 funkcjonowała jako kościół kalwiński, bo patron nie tolerował innego wyznania. Dopiero unia luteran i reformowanych z 1817 roku zamknęła ten rozdział. Ciąg duchownych prowadzi przez Behnkego (1768–1791), Loßmitzkiego (1791–1814), Boryczewskiego (1832–1866), Bechtholda (1867–1911) po Mahlendorfa; Johann Behncke był zarazem inspektorem szkolnym i kościelnym ziemi lęborskiej oraz tłumaczem i wydawcą kancjonałów; 🟡 lata jego urzędowania podaje się rozbieżni…