Popowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Popowo, po niemiecku Poppow, leży w gminie Cewice; przed 1945 rokiem należało do powiatu lęborskiego w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Cmentarz ewangelicki leży w lesie; podczas oględzin w sierpniu 2015 roku odnotowano zapadnięte, porośnięte mchem mogiły, nieczytelne tablice nagrobne i zniszczenia po wandalizmie. W pobliżu odnotowano ślady sporadycznych odwiedzin — znicze i drewniane krzyżyki. W wykazie zabytkowych cmentarzy gminy Cewice figuruje jako nieczynny, datowany na XIX wiek. W źródłach nie podano dokładnego położenia cmentarza, a stan jego nagrobków i drzewostanu wykaz gminny określa jako bardzo zły. W 1784 roku Popowo leżało milę na południowy wschód od Lęborka, w okolicy górzystej i bezleśnej, przy granicy z Prusami Zachodnimi. Przy dwóch folwarkach mieszkało ośmiu półchłopów — razem dziewięć dymów. Wieś, z wyjątkiem małego folwarku, była własnością kościoła w Łebuni, do którego należała parafialnie; Brüggemann dodaje: „Ehemals wohnte der Labuhnsche Prediger in Poppow” — dawniej w Popowie mieszkał pastor z Łebuni. W 1628 roku Popowo było wolnym dobrem pańskim z ośmioma łanami; obok działu szlacheckiego istniał tu grunt należący do plebanii łebuńskiej. W 1907 roku, 15 lipca, obwód dworski utworzony z obu działów połączono z gminą wiejską. Franz Schultz, powołując się na Brüggemanna, podaje, że kościół łebuński stał pierwotnie w Popowie. W 1864 roku majątek Popowo A, z 380 morgami roli i 25 morgami lasu, należał do probostwa w Łebuni. Franz Tetzner w…