Chojnice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Dawny cmentarz ewangelicki Chojnic leżał na wzgórzu za Bramą Gdańską, w kwadracie dzisiejszych ulic Swarożyca, Gdańskiej i Świętopełka, na terenie obecnego Chojnickiego Centrum Kultury. Otwarto go w 1621 roku, tuż po tym, jak wyrok Trybunału Koronnego z 1616 roku zwrócił farę katolikom — ewangelicy stracili wtedy nie tylko kościół, ale i miejsce pochówku. 📌 Jakub Fankidejski, pisząc o utraconych kościołach diecezji chełmińskiej, patrzy na ten sam rok z drugiej strony i zapisuje po prostu: „w roku 1616 odebrano luteranom farę”. Dodaje przy tym, jak wyglądały poprzednie sto lat po katolickiej stronie: chojnicki dekanat przestał istnieć, dochody fary — starczające dawniej na ośmiu i więcej duchownych — stopniały tak, że miasto nie mogło utrzymać nawet jednego proboszcza, i przez dłuższy czas dojeżdżał on z odległej filii w Powałkach. Sam kościół parafialny był starszy od tego sporu o cztery stulecia: jego mury stawiał książę Sambor między 1203 a 1205 rokiem, a przed reformacją nosił zaszczytną nazwę kolegiaty. 📌 Nowa nekropolia od razu stała się przedmiotem sporu: 29 lipca 1621 roku archidiakon kamieński oprotestował jej otwarcie przed sądem ławniczym w Tucholi. Cmentarz służył miastu przez trzy stulecia i rósł razem z nim. Nową część udostępniono 4 czerwca 1833 roku, kolejne poszerzenie, ku dzisiejszej ulicy Nad Borują, przypadło na 1879 rok. Chowano tu chojnickich burmistrzów od XVII do XIX wieku, pastorów, nauczycieli i członków miejscowej loży; tablice ku pamięci burmistrzó…