Lębork — kościół św. Jakuba Apostoła

Z Wikipedii (PL)

Gotycka fara świętego Jakuba w Lęborku — czteroprzęsłowy, trójnawowy kościół halowy z cegły, z wieżą zachodnią, wyodrębnionym prezbiterium zamkniętym prostą ścianą i sklepieniem gwiaździstym we wnętrzu. Początki świątyni wiążą się z lokacją miasta w 1341 roku przez wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Dietricha von Altenburg, wskazywanego jako fundator. Datowanie budowy jest w źródłach rozbieżne (wzmianka o kościele z wieżą i proboszczu Ulrichu w 1337 roku, zakończenie budowy przyjmowane na 1345 roku, ostrożniejsze datowanie na przełom XIV i XV wieku). W 1519 roku miasto opanował luteranizm i przez następne sto dwadzieścia lat fara była świątynią ewangelicką. Po śmierci ostatniego księcia pomorskiego Bogusława XIV (10 marca 1637 roku) ziemia lęborsko-bytowska wróciła do Polski, a 15 kwietnia 1637 roku Lębork zajął wojewoda chełmiński Melchior Weyher. Zgodnie z zapiską z archiwum kościelnego 27 marca 1639 roku świątynię odebrali ewangelikom katolicy — czynności dokonał oficjał Jan Judicki w imieniu biskupa Macieja Łubieńskiego. Kościół ucierpiał w pożarze szwedzkim w październiku 1657 roku oraz podczas huraganu w styczniu 1818 roku; w latach 1907–1910 przeprowadzono gruntowną restaurację, wprowadzając nowe sklepienia i detal neogotycki. Od 1945 roku opiekują się nim franciszkanie konwentualni, a klasztor erygowano 3 marca 1973 roku. Dekretem biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi z 25 lipca 2010 roku kościół podniesiono do godności diecezjalnego sanktuarium świętego Jakub…