Chojnice — kościół ewangelicki Świętej Trójcy (dawny ratusz)

Z Wikipedii (PL)

Główna świątynia chojnickich ewangelików powstała nie od zera, lecz z przebudowy średniowiecznego ratusza na Starym Rynku. Gdy w 1616 roku luteranie musieli zwrócić katolikom farę, przenieśli nabożeństwa najpierw do kościoła szpitalnego świętego Ducha na Przedmieściu Człuchowskim, ten jednak okazał się za mały. 27 sierpnia 1620 roku poświęcono na kościół górne piętro starego ratusza, a w 1623 roku przebudowano na świątynię cały budynek; 13 lipca 1623 roku spisano protokół potwierdzający prawo do nabożeństw według wyznania augsburskiego. Obok wzniesiono nowy, mniejszy ratusz. Świątynię strawił wielki pożar 1742 roku, po którym ją odbudowano. Benwitz podaje jej wymiary: 112 stóp długości, 44 szerokości i 33 wysokości, wieża po chorągiewkę 115 stóp — przy stopie pruskiej wynoszącej około 31,5 centymetra daje to mniej więcej 35 na 14 metrów i wieżę wysoką na jakieś 36 metrów. W pieczęci kościoła umieszczono słońce, księżyc i gwiazdy z łacińskim napisem odnoszącym się do Trójcy. Po wyburzeniu starego ratusza i odwachu przy kościele wzniesiono w latach 1901–1902 nowy gmach administracji miejskiej przy północnej pierzei rynku. 📌 To była parafia dwujęzyczna, i to przez dwa stulecia. Obok duchownego niemieckiego funkcjonował w Chojnicach osobny etat polskiego predykanta (*polnischer Prediger*) — wzmianki o nim powtarzają się w wykazach pastorów od szesnastego do osiemnastego wieku, raz jako „zum polnischen Prediger”, raz jako „Adjunktus des polnischen Predigers”. Nosili ten urząd mi…