Domaradz — kościół ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Domaradz, do 1945 roku Dumröse, ma nazwę słowiańską poświadczoną już w 1400 roku w postaci „Dommerese”, od imienia Domarad. Wieś leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, a tutejsze dobra rycerskie należały do rodziny von Zitzewitz przez ponad 500 lat, aż do 1945 roku; w 1927 roku majątek liczył 1 014 hektarów, a urząd stanu cywilnego mieścił się w Borzęcinie. Cała miejscowość była właściwie jednym obszarem dworskim — spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi ją wyłącznie w dziale obwodów dworskich i notuje tu 211 ewangelików, ani jednego katolika i 7 innych chrześcijan. Ludność, w przeważającej części ewangelicka, należała do parafii w Dziebsewie (Groß Dübsow) w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto Kościoła Unii Staropruskiej; przed wojną wieś liczyła 324 mieszkańców w 1925 roku i 321 w 1939. Własnej świątyni doczekała się dopiero na początku XX wieku: w 1907 roku wzniósł ją właściciel majątku Peter-Hermann von Zitzewitz. Cmentarzy było tu za to cztery. Tuż obok kościoła założono ten, na którym jeszcze w latach dziewięćdziesiątych XX wieku stały mogiły z drewnianymi krzyżami; we wschodniej części wsi sąsiadują ze sobą dwa dalsze — „stary”, na planie wydłużonego prostokąta, z zachowanymi kamiennymi fundamentami ogrodzenia, ramami nagrobków i postumentami pod krzyże, oraz „nowy” z początku XX wieku, który zdradzają dziś już tylko świerki obsadzone wzdłuż granic. Czwarty, rodowy, leży na południe od dawnego folwarku, na skraju urządzonego …