Szczypkowice — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Szczypkowicach założono w lesie, na wschód od wsi; czytelny pozostał układ poszczególnych rzędów nagrobków. W lesie gospodarka leśna odebrała cmentarzowi pierwotny przebieg granic. Stoi na nim monumentalny pomnik ku czci poległych w pierwszej wojnie światowej, a wokół liczne kamienne ramy wyznaczające mogiły. Zachował się w całości kamienny pomnik nagrobny: niewysoki krzyż na smukłym, prostym postumencie, bez inskrypcji. Zachował się też postument w kształcie pnia drzewa z zachowanym fragmentem tabliczki inskrypcyjnej, który pokazuje, w jaki sposób i w którym miejscu mocowano tabliczki na nagrobkach tej formy. Po 1945 roku we wsi wzniesiono katolicki kościół filialny, a dawny cmentarz pozostał w lesie. Szczypkowice, po niemiecku Zipkow, a w zapisach dawniejszych Ceppekenitze i Zepkewitz, wzmiankowane w 1469 roku jako lenno rodu von Stojentin, należały przed 1945 rokiem do powiatu słupskiego w rejencji koszalińskiej, w obwodzie urzędowym Großendorf (Wielka Wieś). W 1779 roku Bernoulli opisał je jako wieś kaszubską — obok Główczyc, które nazwał głównym ośrodkiem Kaszubów; sam był w Szczypkowicach 29 czerwca 1777 roku na kaszubskim święcie. W tym samym 1779 roku Wobeser przedstawił tutejszą mowę kaszubską. Tetzner, przytaczając obu, zalicza mieszkańców wsi do Kabatków, czyli pomorskich Słowian z okolic Główczyc. W główczyckim kościele nabożeństwa po kaszubsku odprawiano do 1886 roku. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku w Szczypkowicach był n…