Instytucje pomocowe

Jednym z przejawów obecności diakonijnej w przestrzeni społecznej jest prowadzenie instytucjonalnej pomocy dla osób wykluczonych społecznie. Ochronki, domy opieki dla sierot, osób starszych czy niepełnosprawnych powstawały w związku z zakładaniem diakonatów i były miejscem służby sióstr diakonis.

Do II wojny światowej na terenie ówczesnej Polski działały ośrodki diakonijne w Warszawie, Gdańsku, Poznaniu, Łodzi i Cieszynie. Po wojnie większość z nich została upanstwowiona. W rękach Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego pozostały tylko nieliczne domy opieki — jak Tabita w Konstancinie-Jeziornie czy Sarepta w Węgrowie.

Po przemianach politycznych udało się część obiektów odzyskać dzięki Ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego z 1994 roku. Po remoncie i adaptacji do obowiązujących standardów zaczęto ponownie organizować pomoc dla potrzebujących.

Dziś na terenie całego kraju prowadzona jest stacjonarna opieka dla osób starszych, szkoły dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, środowiskowe domy samopomocy, stacje diakonijne i wypożyczalnie sprzętu rehabilitacyjnego. Działalność ta jest często prowadzona jako zadanie zlecone przez lokalne samorządy lub we współpracy z Narodowym Funduszem Zdrowia.

Na Górnym Śląsku szczególnie znany jest Zakład Opiekuńczo-Wychowawczy Ostoja Pokoju w Bytomiu-Miechowicach, założony przez Matkę Ewę von Tiele-Winckler. Na Śląsku Cieszyńskim ważną rolę odgrywają domy opieki w Dziegielowie.