Łeba — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Stary cmentarz ewangelicki w Łebie (niemieckie Leba) leży przy dzisiejszej ulicy Parkowej. Przed 1945 rokiem Łeba była samodzielnym miastem w powiecie lęborskim rejencji koszalińskiej i miała własną parafię ewangelicką z kościołem parafialnym; nieliczni katolicy podlegali parafii w Lęborku, jak notuje zapis z 1932 roku. Jak bardzo była to społeczność ewangelicka, widać w spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku: zapisano w niej wtedy 1872 ewangelików, 19 katolików i dziesięcioro Żydów. Cmentarz założono w XIX wieku i nigdy nie był duży — już na początku XX wieku brakowało na nim wolnych miejsc. Pochówków zaprzestano po 1945 roku, gdy wysiedlono niemieckich mieszkańców. W latach osiemdziesiątych XX wieku, przy okazji budowy domów przy ulicach Parkowej, Mickiewicza i Słowackiego, władze przeprowadziły na jego terenie ekshumacje. 🟡 Ilu ludzi tu spoczywało, nie wiadomo i zapewne już się nie dowiemy; miarą wspólnoty pozostają liczby ze spisu. 23 maja 1993 roku poświęcono tu kamień pamiątkowy ku czci zmarłych z miejscowej parafii; postawił go Bund der Lebaer, Związek Byłych Łebian. Osobny, leśny cmentarz ewangelicki o powierzchni 0,37 hektara zachował się między Łebą a Rąbką, na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. *Źródła: Łeba — Dawny cmentarz ewangelicki, Polska Niezwykła; pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku.*